87

بررسی روانشناسانه ی خودشیفتگی در فضای مجازی

|
0 دیدگاه
198

امروزه فضای مجازی خواب و خوراک خیل عظیمی از مردم دنیا شده و آماری از آپلود کردن عکس و رد و بدل کردن مکالمات و نظرات به دست آمده که آدم را حیرت زده میکند.

این حجم از فعالیت که بیشتر عکس سلفی و دادن نظرات کارشناسانه و متکبرانه میباشد باعث شد تا روانشناسان به فکر بررسی خودشیفتگی مجازی در نسل امروز بی افتند.

اعداد و ارقامی که در این زمینه ارائه شده به تنهایی گویای آن است که دنیای شبکه های اجتماعی تا چه اندازه می تواند برای ما جذاب باشد. هر روز بیش از ۸۰ میلیون عکس جدید روی اینستاگرام به اشتراک گذاشته می شود، روزی ۳٫۵ میلیارد بار مطالب دوستان و اطرافیان خود را لایک می کنیم و بیش از ۱٫۵ میلیارد نفر معادل یک پنجم ساکنان کره زمین جزییات زندگی شخصی خود را روی فیس بوک منتشر می کنند.

این، قدرت بالای شبکه های اجتماعی است که ما را تا این اندازه به خود وابسته کرده است و البته جامعه شناسان و روان شناسان به گونه دیگر هم به آن نگاه می کنند. آنها می گویند شبکه اجتماعی به نوعی بستر خودشیفتگی را برای کاربران فراهم کرده است و به این نیاز در مردم پاسخ می دهند. با بیان فرضیه مذکور این سوال مطرح می شود که آیا واقعا شبکه اجتماعی زمینه لازم برای بروز خودشیفتگی را فراهم می کند یا اینکه کاربران پیش از حضور در این فضا هم این عادت رفتاری را با خود حمل می کردند؟

در کشور آمریکا تعداد مبتلایان به اختلال شخصیتی خودشیفتگی (NPD) طی یک دهه گذشته به میزان قابل ملاحظه ای افزایش یافته است و البته کارشناسان می گویند این روند با افزایش چاقی میان مردم قابل مقایسه بوده است.

ویژگی های شخصیتی

در تعداد زیادی از مطالعاتی که طی سال های اخیر انجام شده است، این مسئله مشخص شد که میان ابتلا به اختلال شخصیتی خودشیفتگی و فعالیت گسترده در شبکه های اجتماعی رابطه مستقیم وجود دارد. رفتارهایی مانند تلاش برای جذب تعداد بیشتر لایک، انتشار بخش های بیشتری از زندگی شخصی، تلاش برای جذب بیشتر دنبال کنندگان آنلاین در صفحات اجتماعی و انتشار تصاویر شخصی با جوانب مثبت و قابل توجه از جمله مواردی است که می تواند نشان دهنده بروز خودشیفتگی باشد.

محققان همچنین یک رابطه مستقیم میان تعداد دوستان یک فرد در شبکه اجتماعی فیس بوک و شیوع صفات شخصیت مخل پیدا کرده اند و در نتیجه از این طریق ثابت کردند که تمایل به داشتن دوستان بیشتر در فیس بوک هم می تواند به نوعی با خودشیفتگی در ارتباط باشد.

افرادی که در گروه سنی ۱۷ تا ۲۱ سال به سر می برند در سطح حداقل نوعی خودشیفتگی هستند تا بتوانند موقعیت اجتماعی خود را در جامعه پیدا کنند و از این طریق بتوانند به صورت مستقل ارتباطات اجتماعی برقرار کنند. تجربه آنها در این فرایند می تواند مزایای فراوانی را به همراه داشته باشد ولی اگر دقت کافی در این زمینه صورت نگیرد، حضور پررنگ در شبکه های اجتماعی می تواند به گسترده شدن هر چه بیشتر خودشیفتگی میان این گروه از افراد دامن بزند.

لوسی کلاید، مدیر مرکز روان درمانگری آمریکا بر این باور است که همه مردم به نوعی گرایش های خودشیفتگی را در خود جا داده اند و ما هنوز به درستی نمی دانیم که شبکه اجتماعی تا چه اندازه آن را تشدید می کند ولی این مسئله کاملا واضح و مشخص است که تعاملات مجازی و دور شدن از دنیای واقعی موجب شده در این زمینه تاثیرات قابل ملاحظه ای بر جا بماند.

خودشیفتگی مجازی

جک پرایس، که ۳۴ سال دارد، طی ۱۰ سال گذشته بیش از ۶۰ هزار دنبال کننده را در صفحات اجتماعی خود روی فیس بوک، توییتر و اینستاگرام جذب کرده است. او در هر روز به طور میانگین ۱۰ بار به صفحات خود در شبکه های اجتماعی سر می زند و به گفته خود، برای نگهداری و به روزرسانی پروفایل مجازی خود وسواس زیادی به خرج می دهد. او خود را خودشیفته نمی داند و می گوید شخصی است که از فناوری های موجود استفاده می کند و نسبت به دیگر دوستان خود تمرکز بیشتری بر این فناوری ها دارد تا به انتظاراتش پاسخ دهد.

0 پسندیده شده
دانیال میکائیلی
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.