63

پروتئینوری از بیماری‌های شایع و خطرساز کلیه

|
0 دیدگاه
1

دیابت و پرفشاری خون شایع‌ترین علل بیماری‌های مزمن کلیه هستند.

وجود مقدار زیاد پروتئین دفعی در ادرار ممکن است باعث کف‌آلود شدن ادرار شده و به علت خروج آب از عروق و احتباس آن در بافت‌ها موجب تورم دست‌ها، پاها و شکم می‌شود، در مواردی نیز ممکن است فرد بدون علامت پروتئینوری باشد.

باتوجه به اینکه دیابت و پرفشاری خون شایع‌ترین علل بیماری‌های مزمن کلیه هستند،پس با انجام سالیانه آزمایش خون و ادرار می‌توان از این عارضه پیشگیری کرد، اندازه‌گیری GFR (میزان فیلتراسیون کلیه ها)، بهترین سنجش کارکرد کلیه به شمار می رود.

درصد بالایی از نارسایی کلیه‌ها به این بیماری اختصاص دارد، پروتئینوری به معنی وجود مقادیر غیرطبیعی پروتئین در ادرار است، کلیه‌های سالم مواد زائد حاصله از سوخت و ساز را از بدن خارج می‌کند. ولی از خروج مواد مورد نیاز همانند پروتئین‌ها جلوگیری می‌کنند. این واکنش به اندازه و شارژ مولکول‌های پروتئین بستگی دارد. بسیاری از پروتئین‌ها بزرگتر بوده و نمی‌توانند از فیلترهای گلومرولولی عبور کنند، مگر اینکه کلیه‌ها آسیب دیده باشند و از طرفی پروتئین‌های کوچکتر به راحتی از دیواره گلومرول عبور کرده اما دفع نمی‌شوند.

پروتئینوری (وجود پروتئین در ادرار)، نشان دهنده آسیب به کلیه‌ها است. افراد طبیعی کمتر از۱۵۰ میلی‌گرم پروتئین و۳۰ میلی‌گرم آلبومین در روز از طریق ادرار دفع می‌کنند، وجود پروتئین در ادرار بیش از اندازه طبیعی پروتئینوری محسوب می شود که ممکن است به صورت دائم و یا گذرا باشد.

بیماری‌های مزمن کلیوی ناشی از غیرطبیعی بودن ساختاری یا کارکردی کلیه بدون کاهش GFR نیز در افراد مبتلا بروز می‌کند، با استفاده از نشانگرهای آسیب کلیوی و اندازه گیری پروتئینوری و سدیمانتاسیون ادراری می توان غیر طبیعی بودن کارکرد کلیه را مشخص کرد.

پرتئینوری نشانگر آسیب کلیه

پروتئینوری به افزایش دفع هر گونه پروتئین از ادرار گفته می شود، در این حالت پروتئین‌ها از جمله آلبومین و یا سایر پروتئین‌های سرم در ادرار وجود دارد.

آلبومین نشانگری حساس برای بیماری‌های مزمن کلیه ناشی از دیابت، پرفشاری خون و بیماری‌های گلومرولی است. در بیماری‌های غیرکلیوی مثل چاقی، التهاب و سرطان نیز آلبومنیوری می تواند وجود داشته باشد.

پروتئینوری به دو صورت گذار و دائم

پروتئینوری گذرا، به صورت موقتی بوده و عامل ایجاد آن، تب، ورزش‌های سنگین، استرس روحی و مواجه بودن با سرمای شدید است، در این حالت میزان پروتئین دفعی نسبتاً کم بوده و معمولاً سریع بهبود می‌یابد.

پروتئینوری دائم، می‌تواند تظاهری از بیماری‌های کلیوی یا یک بیماری سیستمیک باشد و بسیاری از بیماری های دیگر نیز می‌توانند باعث گلومرونفریت (التهاب گلومرول) شده و در نهایت به پروتئینوری تبدیل شود که می‌توان به دیابت، پرفشاری خون و فرم های دیگر بیماری کلیه اشاره کرد

تحقیقات نشان داده که درجه و نوع پروتئینوری می‌تواند وسعت آسیب به کلیه را مشخص کند، همچنین پروتئینوری همراه با بیماری قلبی و عروقی نیز دیده شده است. بیماران دیابتی، پرفشاری خون با سابقه خانوادگی در معرض خطر پروتئینوری هستند و اولین علامت آن وجود مقادیر کم آلبومین (پروتئین) در ادرار است. از گروه های پرخطر دیگر می‌توان به افراد چاق و میانسال اشاره کرد.

وجود مقدار زیاد پروتئین دفعی در ادرار ممکن است باعث کف‌آلود شدن ادرار شده، به علت خروج آب از عروق و احتباس آن در بافت ها موجب تورم دست ها، پاها و شکم می‌شود، در مواردی نیز ممکن است فرد بدون علامت پروتئینوری باشد.

آزمایش ادرار تنها راه تشخیص پروتئینوری

با مشاهده اولین علامت مراجعه به پزشک و درمان علت زمینه‌ای ضروری است. در مبتلایان به فشارخون و دیابت، اولین اقدام کنترل فشارخون و دیابت است. در این راستا اندازه‌گیری قندخون، رعایت رژیم غذایی، مصرف داروها، تمرینات ورزشی و محدودیت مصرف نمک و مواد پروتئین توصیه می‌شود، این بیماری در سنین پایین قابل درمان است.

0 پسندیده شده
زهرا افرادی
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.