87

جراحی انواع فتق

|
0 دیدگاه
thr

فتق شامل بیرون زدگی یک ارگان، بافت یا بخشی از یک ارگان از طریق ساختاری که به طور طبیعی آن را در بر می‌گیرد، می‌باشد. اغلب فتق‌ها در خارج از محوطه صفاق ایجاد شده و همیشه دارای ساک و یا کیسه می‌باشد.

فتق‌ها غالباً زمانی که یک قسمت از روده به علت ضعف مادرزادی یا اکتسابی عضلات شکم بیرون می‌زنند، در حفره شکمی ایجاد می‌گردند. فتق‌ها در هر سن و جنسی می‌توانند اتفاق بیفتند. سالانه در ایالات متحده، حدود ۷۰۰۰۰۰ عمل ترمیم فتق اینگوئینال انجام می‌گیرد. فتق‌های اینگوئینال غیر مستقیم که شایع‌ترین نوع فتق هستند غالباً در مردها اتفاق می‌افتند. فتق‌های اینگوئینال مستقیم غالباً در افراد مسن‌تر به چشم می‌خورند. فتق‌های برشی یا ونترال غالباً در بیمارانی که بعد از جراحی، زخم‌شان خوب بهبود نیافته است، اتفاق می‌افتد. بیماران چاق یا باردار، بیشتر احتمال ابتلا به فتق نافی را دارند.

انواع شایع‌تر فتق به قرار زیر مورد بررسی قرار می‌گیرد.

فتق مغبنی (کشاله ران): این نوع فتق در مردان ۲۰ برابر زنان است و در جدار تحتانی شکم ایجاد می‌شود و بر دو نوع مستقیم و غیر مستقیم است. فتق مستقیم کشاله ران معمولاً بیشتر مخصوص آقایان است و در افرادی که سرفه‌های مزمن دارند، چاق هستند، دچار یبوست می‌شوند و در توالت زور می‌زنند، شایع‌تر است. این فتق بیشتر در دو طرف کشاله ران وجود دارد و باید جراحی شود زیرا در جدار شکم نوعی نقص آناتومی وجود دارد. در نوع غیر مستقیم که در زنان نیز ایجاد می‌شود، به صورت یک توده بر آمده در کشاله ران به ویژه در هنگام سرفه زدن مشاهده می‌شود و در کودکان و جوانان گاهی مادرزادی بوده و می‌تواند هیدروسیل ایجاد کند. درمان فتق کشاله ران نوع غیر مستقیم هم جراحی است. فتق کشاله ران در نوزادان را به محض تشخیص باید جراحی کرد
فتق کشاله ران غیر مستقیم: ازطریق حلقه اینگوئینال بیرون می‌زند و طناب اسپرمی را در کانال اینگوئینال دنبال می‌کند. این فتق به علت وجود فضایی که پایین آمدن بیضه‌ها را ممکن می‌سازد در مردها از زن‌ها شایع‌تر است. شیوع بالایی از فتق اینگوئینال غیر مستقیم در افراد جوان به چشم می‌خورد. این شیوع همچنین در بین افراد ۵۰ تا ۶۰ ساله، بالا می‌باشد و سپس در سن‌های بالاتر به تدریج کاهش می‌یابد. این فتق‌ها می‌توانند گسترش یابند و غالباً وارد کیسه بیضه‌ها شوند.
فتق کشاله ران مستقیم: در آن روده از دیواره شکم، در جایی که ضعف عضلانی وجود دارد عبور می‌کند نه مانند اینگوئینال غیر مستقیم یا فمورال که از کانال اینگوئینال عبور می‌کنند. این نوع فتق، بیشتر در افراد مسن‌تر به چشم می‌خورد. فتق اینگوئینال مستقیم، به تدریج در یک ناحیه که به علت نقص مادرزادی در تعدادی از فیبرهایش، ضعیف است ایجاد می‌گردد.
فتق فمورال (فتق رانی): از طریق حلقه رانی حادث می‌گردد و در زن‌ها نسبت به مردها شایع‌تر است. این فتق به شکل یک پلاک چربی در کانال رانی ایجاد می‌گردد که بزرگ می‌شود و به تدریج پریتوئن و تقریباً به ناچار مثانه را به داخل ساک می‌کشد. در این نوع فتق گرفتار شدن و محتقن شدن فتق بسیار شایع می‌باشد. این فتق در طرف داخل ران و بیشتر در زنان مشاهده می‌شود اما در مردان و کودکان نیز وجود دارد. درمان این نوع فتق هم جراحی است زیرا می‌تواند سبب اختناق روده‌ها شود.
فتق نافی: در بالغین در زن‌ها شایع‌تر است و ناشی از افزایش فشار داخل شکم می‌باشد. این مشکل غالباً در افراد چاق و زنانی که چندین حاملگی داشته‌اند، اتفاق می‌افتد. به طور کلی این فتق در شیرخواران، بالغین مرد و زنان چاق و چند زا شایع‌تر است. در نوزادانی که کم کاری غده تیروئید دارند و یا نارس هستند نیز این فتق شایع است. درمان فتق نافی نیز جراحی است.

فتق برشی (Incisional Hernia) یا ونترال: این گونه فتق در محل یک برش جراحی قبلی که به علت وجود مشکلی بعد از عمل مثل عفونت، تغذیه ناکافی، اتساع شدید یا چاقی به خوبی ترمیم نشده است، اتفاق می‌افتد.
فتق‌های مخصوص دستگاه تناسلی زنان: این نوع فتق‌ها به سیستوسل (فتق دیواره مثانه به داخل واژن را سیستوسل می‌گویند که می‌تواند باعث بی‌اختیاری ادراری و تکرر ادرار شود)، رکتوسل (فتق رکتوم به داخل واژن را گویند) و آنتروسل (فتق روده به داخل واژن) مشهورند که درمان هر سه نوع فتق، جراحی است.
فتق‌های کم شایع: فتق قسمت فوقانی معده (تحتانی مری)، فتق دیافراگمی (ورود روده‌ها به داخل ریه) و فتق جناغی دنده‌ای نیز به جراحی نیاز دارند. فتق‌های مغزی عبارتند از فتق مخچه و ساقه مغز و فتق دیسک بین مهره‌ها که به طرف کانال نخاعی رفته و دردهای دیسک و سیاتیک را به ویژه در هنگام سرفه کردن، خم شدن و کار کردن ایجاد می‌کند.

تشخیص قطعی فتق هیاتال یا فتق مری

فتق‌ هیاتال‌ عبارت‌ است‌ از ضعف‌ یا کشیده‌ شدن‌ سوراخی‌ که‌ در عضله‌ دیافراگم‌ وجود دارد و مری‌ از طریق‌ آن‌ از قفسه‌ سینه‌ به‌ درون‌ حفره‌ شکم‌ وارد می‌شود و کمی‌ بعد به‌ معده‌ می‌رسد. زمانی‌ که‌ این‌ سوراخ‌ ضعیف‌ شود، اسید معده‌ از درون‌ معده‌ به‌ مری‌ بر می‌گردد و مری‌ را آزرده‌ می‌سازد. قسمتی‌ از معده‌ حتی‌ ممکن‌ است‌ از این‌ سوراخ‌ به‌ قفسه‌ سینه‌ وارد شود. تشخیص قطعی فتق هیاتال یا فتق مری، توسط آندوسکوپی داده می‌شود.

تشخیص فتق دیافراگمی

گرافی (عکس) سینه و معده می‌تواند در تشخیص فتق دیافراگمی کمک کند و تشخیص قطعی با آندوسکوپی و دیدن مخاط معده بالاتر از سوراخ دیافراگمی است.
برای دیدن کلیک کنید.

درمان و کنترل طبی

فتق‌هایی که گرفتار یا محتقن نشده‌اند می‌توانند از طریق مکانیکی به جای خود بازگردند. یک فتق بند شامل یک پد نرم که توسط یک کمربند روی محل فتق که به جای خود بازگردانده شده است، مورد استفاده قرار می‌گیرد. بعد از بازگرداندن فتق، پد بر روی آن گذاشته شده و جهت جلوگیری از عود فتق، در آنجا نگهداشته می‌شود. به بیمار آموزش داده می‌شود که هر روز قبل از بلند شدن، فتق بند را بر روی محل بگذارد. بیمار باید پوست زیر فتق بند را از نظر علایم خراشیدگی و اختلال پوستی به دقت بررسی کند.

درمان و کنترل جراحی

ترمیم فتق اینگوئینال (هرنیورافی) شایع می‌باشد که تقریباً از هر ۱۰۰۰۰ نفر در ایالات متحده، ۲۸ نفر تحت این عمل قرار می‌گیرند. ترمیم فتق از طریق یک برش کوچک که به طور مستقیم بر روی ناحیه ضعیف ایجاد می‌گردد، انجام می‌شود. سپس روده به داخل حفره پریتوئن بازگردانده می‌شود، ساک فتق بریده و برداشته می‌شود و عضلات روی ناحیه کاملاً به هم نزدیک می‌گردند. مش می‌تواند بهبودی را تسهیل کرده و از عود جلوگیری کند. فتق‌های ناحیه اینگوئینال معمولاً با استفاده از بیهوشی نخاعی یا ناحیه‌ای صورت می‌گیرند.
امروزه بیشتر ترمیم‌های فتق به عنوان پروسیجرهای سرپایی انجام می‌گیرند. هرنیورافی خارجی پریتوئنی به وسیله لاپاروسکوپ (LEP)، یک تکنیک جدیدتر است که میزان موفقیت بالاتر همراه با عود کمتر، درد کمتر و دوره ریکاوری بعد از عمل کوتاه‌تر دارد. بعضی از ترمیم‌ها مشکل هستند زیرا توده عضلانی کمی جهت نگهداشتن روده در مکان مربوطه وجود دارد. در این مورد جهت تقویت کردن محل فتق، گرافت‌های مش استفاده می‌شوند.
بیمارانی که ترمیم‌های مشکل دارند، جهت دریافت آنتی‌بیوتیک پروفیلاکسی معمولاً ۱ تا ۲ روز در بیمارستان بستری می‌شوند. نکته مهم در مراقبت از بیماری که تحت عمل جراحی قرار می‌گیرد اطمینان حاصل کردن از تخلیه ادرار بعد از عمل جراحی می‌باشد زیرا بعد از جراحی فتق، احتباس ادراری به ویژه در مردها یک مشکل شایع می‌باشد. به محض اینکه بیمار توانست غذا را تحمل کند او را به رژیم غذایی معمولی تشویق می‌کنند. اگر بیهوشی عمومی مورد استفاده قرار گیرد، پیشرفت بعد از جراحی آهسته‌تر صورت می‌گیرد. به بیمار اطمینان داده می‌شود که در مراحل اولیه بعد از جراحی، فتق عود نخواهد کرد.
بعضی از بیماران به خاطر ترس از این مشکل، اظهار غیر فعال شدن می‌کنند. به بیمار می‌گویندکه برای مدت ۴ تا ۶ هفته هیچ چیزی را بلند نکند. افراد چاق آهسته‌تر پیشرفت می‌کنند، آهسته‌تر بهبود می‌یابند و نیاز به تشویق بیشتری جهت مشارکت در فعالیت‌های بعد از عمل دارند. بعد از عمل ترمیم فتق اینگوئینال جهت کنترل درد و کاهش تورم، معمولاً یک کیسه یخ بر روی محل برش گذاشته می‌شود. در مردها، ناحیه اسکروتوم باید به دقت از نظر تورم بررسی گردد. همچنین می‌توان یک کیسه یخ هم بر روی ناحیه اسکروتوم استفاده کرد. بیمار را در حالتی قرار دهید که اسکروتوم بالا قرار گیرد و به بیمار می‌گویند موقعی که از تخت بیرون می‌رود، از بیضه بند استفاه کند.

جراحی فتق هیاتال

تعداد کمی از افراد با فتق هیاتال ممکن است نیاز به جراحی داشته باشند. معمولاً زمانی که داروها و تغییر در شیوه زندگی برای رهایی از نشانه‌های شدید بیماری شکست بخورد یا اگر شما دچار عوارضی مانند خونریزی مزمن، تنگی یا انسداد مری شوید، جراحی انجام می‌شود. همچنین فتق‌های هیاتال بزرگ اگر موجب نشانه‌هایی مانند تنگی نفس، اشکال در تنفس یا بلع و یا درد سینه شوند، ممکن است نیاز به تعمیر داشته باشند.
جراحی برای فتق هیاتال شامل کشیدن معده به پایین و به داخل حفره شکمی و تنگ‌تر کردن مدخل دیافراگم یا بازسازی دریچه مری ضعیف شده است. در برخی موارد این امر به وسیله یک برش بر روی سینه (تراکوتومی) یا شکم (لاپاراتومی) انجام می‌گردد. در موارد دیگر، جراح ممکن است ابزارهایی را با دوربین و نور به داخل شکم بفرستد و جراحی در حالی صورت گیرد که جراح با این ابزارها، تصویر را بر روی مانیتور می‌بیند.

جراحی فتق‌های جدار شکم

اصولاً فتق‌های جدار شکم علل مختلفی دارند اما به ۲ گروه مادرزادی و اکتسابی تقسیم می‌شوند. علل مادرزادی که بیشتر به علت نقص ژنتیکی در تشکیل سیر آناتومیکی بیضه‌ها می‌باشد، در کودکان حتی موقع تولد دیده می‌شود و حتی ممکن است حاوی مایع نیز باشد. فتق‌های اکتسابی بیشتر در سنین بالاتر دیده می‌شود و از علل آن کشیدن سیگار، انجام فعالیت سنگین، مشکلات ریوی و سرفه‌های مزمن، مشکلات عضلانی، سابقه جراحی‌های ناحیه شکم و … می‌باشد. البته فتق‌هایی که در سنین جوانی ایجاد می‌شود نیز ممکن است علت مادرزادی داشته باشد.
به طور کلی مسأله مهمی که در فتق‌ها باید در نظر گرفته شود این است که محتوی فتق شامل چه ارگان‌هایی می‌باشد. فتق‌های جدار شکم بیشتر شامل ارگان‌های داخل شکم، روده‌ها و امنتوم‌ها (چادرینه) می‌باشد و باید به آن دقت کرد. فرقی ندارد که فتق به چه دلیل ایجاد شده باشد بلکه باید در هر صورت تحت جراحی قرار گیرد.

جراحی لاپاروسکوپی

جراحی لاپاروسکوپی عمدتاً درد کمتر، جای زخم کمتر و نیاز کمتر به ماندن در بیمارستان نسبت به انواع دیگر جراحی است. فتق‌ها معمولاً به وسیله اعمال جراحی لاپاروسکوپی بهبودی بهتری می‌یابند تا اینکه از طریق عمل جراحی باز مورد درمان قرار گیرند. استفاده از یک تکه شبکه‌ای از پلی‌تترافلورواتیلن (مش) در خلال لاپاروسکوپی می‌تواند شانس بازگشت را کم کند.

0 پسندیده شده
دانیال میکائیلی
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.