38

شكل‌گيری حافظه بلند مدت

|
0 دیدگاه
2

از دست دادن حافظه در نتيجه افزايش سن موضوعي است كه در سال‌هاي اخير ذهن بسياري از دانشمندان و محققان را به خود مشغول كرده است.

اگر چه آنها تنها به اطلاعات بسيار اندكي درباره فرآيند موثر در شكل‌گيري حافظه بلندمدت دست يافته‌اند اما آنچه مسلم است اين است كه بخش هيپوكامپ مغز در اين فرآيند نقش اصلي را برعهده دارد. شكل‌گيري حافظه مستلزم تبادل ضربان‌هاي الكتريكي در فاصله بين سلول‌هاي عصبي است. اين فرآيند موجب تحريك انتقال دهنده‌هاي عصبي شده و در نتيجه ارتباطات جديدي بين سلول‌هاي عصبي ايجاد خواهد شد. البته بايد اين نكته را يادآور شد كه ايجاد انتقال‌دهنده‌هاي عصبي در اين فرآيند نيز مستلزم عملكرد DNA است.

در صورتي كه ژن‌هاي خاصي كه در اين فرآيند نقش دارند فعال نشوند حافظه بلندمدت شكل نخواهد گرفت. به طور طبيعي در داخل هسته سلول، DNA به دور يك پروتئين‌ ماسوره‌‌اي‌شكل كه هيستون نام دارد و تنظيم‌كننده عملكرد ژن‌ها است مي‌پيچد. در فرآيند شكل‌گيري حافظه مولكول كوچكي كه گروه استيل نام دارد به يك پروتئين ماسوره‌اي‌شكل موسوم به H4 متصل مي‌شود.

در نتيجه ارتباط بين DNA و هيستون تضعيف شده و در اين مرحله با نسخه‌برداري از DNA عوامل ژنتيكي فعال شده و موجب تحريك انتقال‌دهنده‌هاي عصبي مي‌شوند. در افرادي كه با افزايش سن به اختلال‌حواس مبتلا مي‌شوند تعداد گروه‌هاي استيل كه به هيستون H4 متصل مي‌شوند كاهش مي‌يابد و بنابراين DNA به سختي به دور پروتئين ماسوره‌اي شكل هيستون مي‌پيچد و در نتيجه فعاليت عوامل ژنتيكي كه در كنترل حافظه نقش دارند متوقف خواهد شد. اين گروه از محققان كه درباره چگونگي درمان افرادي كه به فراموشي و ضعف حافظه مبتلا شده‌اند به تحقيق پرداخته‌اند و دريافته‌اند كه با تزريق يك تركيب سلولي كه به عنوان نوعي عامل بازدارنده عمل مي‌كند و شرايط مناسبي را براي اتصال گروه‌هاي استيل به هيستون فراهم كرده و در نتيجه پيوند DNA هيستون را تضعيف مي‌كند مي‌توان مشكل ضعف حافظه را در اين ابزار تا حد زيادي برطرف ساخت. در نتيجه با از سرگيري فرآيندهايي كه در حافظه نقش دارند بار ديگر عوامل پروتئيني تاثيرگذار در اين فرآيند ساخته شده و حافظه از دست رفته تقويت خواهد شد.

نتايج به دست آمده از تحقيقات انجام شده در اين زمينه حاكي از آن است كه در موش‌هايي كه از طريق تزريق اين نوع داروي بازدارنده تحت درمان قرار گرفته‌اند عملكرد حافظه تا ۵۰ درصد بهبود يافته است و به اين ترتيب مي‌توان اميدوار بود كه در آينده‌اي نه‌چندان دور بيماران مبتلا به آلزايمر را كه با مشكلات و محدوديت‌هاي بسياري مواجه هستند، تحت درمان قرار داد. البته بايد توجه داشت كه اغلب افراد پس از ۴۰ سالگي با مشكلاتي در زمينه حافظه مواجه مي‌شوند كه اين موضوع اغلب ناشي از عدم توجه آنها به محيط اطرافشان بوده و نمي‌توان آن را از جمله علائم و نشانه‌هاي اوليه ابتلا به بيماري پاركينسون به شمار آورد.

0 پسندیده شده
زهرا افرادی
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.