43

اين بيماری درمان ندارد

|
0 دیدگاه
3

اي.‌ال.‌اس (اسكلروز آميوتروفيك جانبي) يا سندرم شاركو نوعي زوال پيش‌رونده سلول‌هاي عصبي مغز و طناب نخاعي است كه مسوول كنترل عضلات ارادي هستند.

اين بيماري را بيشتر به افتخار لو گريك، بيسباليست معروف آمريكايي و عضو تيم يانكي‌هاي نيويورك كه سال ۱۹۳۹ از بيماري اي.‌ال‌.اس جان باخت، به نام بيماري لو گريك نيز مي‌شناسند.

در اين بيماري سلول‌هاي عصبي مبتلا تحليل رفته و ناپديد مي‌شوند بدون اين‌كه با علامت غيرطبيعي ديگري همراه باشند. عضلات هم در پي نابودي اعصاب تحريك‌كننده آنها ضعيف و نحيف مي‌شوند. حدود ۳۰ هزار آمريكايي اي.‌ال‌.اس دارند و در سراسر جهان گزارش‌هايي از ابتلا به اين بيماري وجود دارد و به نظر مي‌رسد زنان و مردان به يك نسبت به اين بيماري مبتلا مي‌شوند.

در برخي موارد وراثتي اي‌.ال.‌اس، نوعي ژن معيوب شناسايي شده است. اين بيماري واگيردار نيست. بروز بيماري غالبا تدريجي است و عموما ضعف فزاينده‌اي در اندام‌ها بويژه در يك دست ايجاد مي‌شود. بعداً ممكن است ساير اندام‌ها هم مبتلا شوند. اين حادثه ممكن است با انقباض و گرفتگي عضلات همراه باشد. با پيشرفت اي.‌ال.‌اس احتمال ابتلاي عضلات بيشتر و به دنبال آن فلج كامل هم وجود دارد. اين بيماري درنهايت، عضلات نيمه‌ارادي مثل عضلات مخصوص جويدن، بلع، تكلم و تنفس را نيز مبتلا مي‌سازد.

وقتي عصب‌ها تحليل مي‌روند

فقدان تدريجي قدرت و هماهنگي عضلات يك يا چند اندام، انقباضات عضلاني، گام‌هايي كه رفته‌رفته نرمي و ظرافت خود را از دست مي‌دهند و در نهايت مشكل بلع، تكلم يا تنفس از جمله علائم اين بيماري محسوب مي‌شوند.

متاسفانه اغلب پيش از مراجعه افراد به پزشك، بيماري بسيار پيشرفت كرده است. در چنين اوضاع و احوالي پزشك قادر خواهد بود بر اساس علائم و نشانه‌ها به تشخيص دست يابد. هنوز هيچ تست تشخيصي دقيقي براي تشخيص قطعي اين بيماري وجود ندارد.

تخريب سلول‌هاي عصبي حتي در تصاوير ام.آر.آي هم ديده نمي‌شوند (اگرچه ام‌.آر.آي و سي.‌تي‌اسكن براي رد كردن بيماري‌هاي ديگر بايد انجام شود). EMG و NCV (تست‌هايي براي فعاليت الكتريكي عضلات و سرعت انتقال پيام‌هاي عصبي) هم مي‌توانند تخريب سلول‌هاي عصبي حركتي را نشان بدهند.

در كنار اينها، شرح حال دقيق، يك معاينه عصبي كامل و سنجش رفلكس‌ها توسط متخصص مغز و اعصاب مي‌تواند تشخيص اي.‌ال.‌اس را ممكن سازد. اي.‌ال‌.اس نوعي بيماري اختلال‌گراي مزمن است كه رفته‌رفته وخيم‌تر مي‌شود.

اكثر افراد مبتلا به اي.‌ال‌.اس از نارسايي تنفسي ناشي از فلج عضلات تنفسي مي‌ميرند. گاهي اوقات علت قطع تنفس در اين افراد فرو دادن (آسپيره كردن) ذرات غذا يا ترشحات دهاني به داخل ريه‌هاست. به طور كلي مرگ در عرض ۲ تا ۱۰ سال پس از تشخيص روي مي‌دهد و از هر ۵ بيمار مبتلا به اي.‌ال.‌اس، تنها يك نفر بيش از ۵ سال زنده مي‌ماند.

اين بيماري درمان ندارد

اي.‌ال.‌اس هيچ علاجي ندارد. درمان‌هاي مجزا و انفرادي براي حفظ عملكرد عضله و سلامت كلي در طول مراحل ابتدايي بيماري موثر واقع مي‌شود. اي.‌ال.‌اس بر ذهن افراد مبتلا تاثيري نمي‌گذارد و امكان برخورداري از يك زندگي پر بار و لذت‌بخش حتي سال‌ها پس از آغاز بيماري وجود دارد.

از عوارض ناشي از فرو دادن غذا و بزاق به داخل ناي مي‌توان با وارد كردن لوله‌اي به داخل معده از طريق ديواره شكم و تجويز غذاهاي مايع به اين وسيله جلوگيري كرد. سازمان غذا و داروي آمريكا (FDA) داروي ريلوزول (ريلوتك) را براي درمان اي.‌ال‌.اس تاييد كرده است.

اين دارو مي‌تواند در برخي افراد، پيشرفت بيماري را تا حدودي كند سازد. استفاده از دستگاه‌هاي كمك‌كننده تنفس، گفتاردرماني، كاردرماني و استفاده از پرستار خانگي از درمان‌هاي جانبي اين بيماري است. حمايت‌هاي روحي و رواني از جانب خانواده و دوستان بسيار حائز اهميت است.

 

0 پسندیده شده
زهرا افرادی
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.