62

سلاحی مطمئن در برابر سرطان ها

|
0 دیدگاه
6

فولات ها در متابولیسم یک کربنی برای بیوسنتز پورین ها، تیمیدیلات و در نتیجه رپلیکاسیون DNA نقشی حیاتی دارند.

متوترکسات، آنتی فولاتی است که نزدیک به ۶۰ سال پیش برای مهار آنزیم وابسته به فولات دی هیدروفولات ردوکتاز (DHFR) ساخته شد. در سال های اخیر آنتی فولات های نوینی ساخته شده اند که هدف آنها تیمیدیلات سنتاز (TS) و گلیسینیامید ریبونوکلئوتید ترانسفورمیلاز (GARTF) است.

(آنتی) فولات ها، آنیون های دی والانتی هستند که برای برداشت سلولی عمدتا از حامل فولات احیا شده (RFC) استفاده می کنند.

«پمترکسد» (Pemetrexed) با نام تجاری «آلیمتا» (ALIMTA) یکی از این آنتی فولات های جدید است که توسط اداره دارو و غذای آمریکا برای اندیکاسیون های زیر تایید شده است:

▪ درمان خط اول برای NSCLC غیراسکواموس با پیشرفت موضعی یا متاستاتیک.

▪ درمان نگه دارنده برای NSCLC غیراسکواموس با پیشرفت موضعی یا متاستاتیک.

▪ درمان خط دوم برای NSCLC غیراسکواموس با پیشرفت موضعی یا متاستاتیک.

▪ مزوتلیومای جنبی بدخیم.

در این نوشتار دو مطالعه درباره اندیکاسیون های داروی Pemtrexed را مرور خواهیم کرد.

مقایسه درمان ترکیبی سیس پلاتین/جمسیتابین با سیس پلاتین/پمترکسد در بیماران شیمی درمانی نشده مبتلا به کانسر ریه سلول غیرکوچک پیشرفته مطالعه فاز III:

در مرحله پیشرفته (مرحله IIIB یا IV) کانسر سلول کوچک ریه (NSCLC)، درمان های ترکیبی متشکل از ترکیبات پلاتینوم (سیس پلاتین یا کربوپلاتین) با جمسیتابین، وینورلبین یا تاکسان ها (پاکلیتاکسل یا دوستاکسل) رژیم های درمانی مرجع می باشند. این رژیم ها در مقایسه با یکدیگر، در مطالعات فاز III، اثربخشی برابری را به علاوه تفاوت هایی در پروفایل سمیت نشان داده اند.

سیس پلاتین به همراه جمسیتابین، طی برنامه ای سه هفته ای، یک رژیم درمانی موثر به عنوان خط اول درمان NSCLC است که به طور گسترده ای استفاده می شود.

در مطالعه اتفاقی شده کنونی، میزان بقای کلی ۱۷۲۵ بیمار شیمی درمانی نشده مبتلا به NSCLC مرحله IIIB یا IV، بین بازوهای درمانی مطالعه مورد مقایسه قرار گرفت. در این مطالعه، بیماران یک بازو، mg/m² ۷۵ سیسپلاتین در روز ۱ و mg/m² ۱۲۵۰ جمسیتابین در روزهای ۱ و ۸ و بیماران بازوی دیگر، mg/m² ۷۵ سیسپلاتین و mg/m² ۵۰۰ پمترکسد در روز ۱، هر سه هفته یکبار تا شش دوره دریافت کردند.

در مطالعات فاز III انجام شده در بیماران مبتلا به NSCLC شیمی درمانی نشده، اثربخشی پمترکسد در ترکیب با سیس پلاتین یا کربوپلاتین با دیگر دوبلت های پلاتینوم قابل مقایسه و برابر بوده است. به علاوه، پمترکسد پروفایل ایمنی بسیار خوبی دارد و از جدول تجویزی راحتی برخوردار است. البته در چند سال اخیر، اضافه کردن bevacizumab، یک آنتی بادی مونوکلونال ضد فاکتور رشد اندوتلیال عروقی به پاکلیتاکسل و کربوپلاتین موجب افزایش قابل توجه بقا شد، لیکن این افزایش اثربخشی با افزایش مرگ های ناشی از درمان همراه بود.

● بحث

در این مطالعه ترکیب سیس پلاتین/پمترکسد از ترکیب سیس پلاتین/جمسیتابین کم اثر تر نبود. میزان بقا و همچنین دیگر شاخص های اثربخشی (PSF، نرخ بقا یک و دو ساله و نرخ پاسخ) این مطالعه برای سیس پلاتین/پمترکسد با نتایج مطالعات بالینی اتفاقی شده خط اول NSCLC اخیر که دوبلت های پلاتینوم دیگر را مورد مطالعه قرار داده اند، قابل مقایسه بودند (میانگین زمان بقا از ۴/۷ تا ۱/۱۰ ماه).

با وجود اینکه بیماران هر دو بازوی مطالعه تعداد چرخه های درمان مشابهی دریافت نموده بودند، ترکیب سیس پلاتین/پمترکسد در مقایسه با سیس پلاتین/جمسیتابین از پروفایل ایمنی بهتری برخوردار است که شواهد آن عبارت بودند از دفعات کمتر تنظیم دوز، شیوع کمتر سمیت های هماتولوژیک درجه ۳ یا ۴ مرتبط با دارو، و شیوع کاملا کمتر نوتروپنی تبدار. علاوه بر آن، در بیماران درمان شده با سیس پلاتین/جمسیتابین دفعات نیاز به ترانسفوژیون و مداخلات حمایتی (مانند فاکتور رشد هماتوپویتیک) در مقایسه با بیماران بازوی سیس پلاتین/پمترکسد به میزان قابل توجهی بیشتر بود.

جنبه جالب این مطالعه، بررسی میزان بقا بر اساس بافت شناسی بود که تفاوت قابل توجهی در میزان بقا به نفع ترکیب سیس پلاتین/پمترکسد در دو گروه هیستولوژیک (آدنوکارسینوما و کارسینومای سلول بزرگ) دیده شد. در آن گروه از بیماران مبتلا به آدنوکارسینوما که به طور اتفاقی در گروه سیس پلاتین/پمترکسد قرار گرفتند، بقا به طور چشم گیری بهتر از آنانی بود که در گروه سیس پلاتین/جمسیتابین قرار داشتند (به ترتیب، ۶/۱۲ ماه و ۹/۱۰ ماه).

در مطالعه ، در بیماران دارای هیستولوژی کارسینومای سلول بزرگ نیز در گروه سیس پلاتین/پمترکسد در مقایسه با گروه سیس پلاتین/جمسیتابین بقای کلی بسیار بهتر بود، بنابراین می توان نتیجه گرفت که پزشکان می توانند ترکیب سیس پلاتین/پمترکسد را به عنوان جایگزین مناسبی برای رژیم های محتوی bevacizumab (همراه با paclitaxel/carboplatin و یا سیس پلاتین/جمسیتابین) در بیماران مبتلا به تومورهای غیراسکواموس در نظر بگیرند.

در هنگام ارزیابی راه های درمانی برای این بیماران، باید هم اثر بخشی رژیم های درمانی و هم تفاوت پروفایل های ایمنی آن درمان های ترکیبی را در نظر گرفت. پاسخ های قطعی به این پرسش های بالینی تنها در سایه مطالعات بالینی کنترل شده حاصل خواهد شد.

● نتیجه

سیس پلاتین/پمترکسد به عنوان درمان خط اول بیماران مبتلا به NSCLC پیشرفته، دارای اثربخشی مشابه با سیس پلاتین/جمسیتابین بوده و علاوه بر آن دارای تحمل پذیری بهتر و کاهش نیاز به درمان های حمایتی و تجویز راحت تر آن است.

این مطالعه اولین مطالعه فاز III در NSCLC می باشد که به طور آینده نگر تفاوت در میزان بقا را بر حسب پاتولوژی در دوبلت های پلاتینوم گزارش می کند. نتایج این مطالعه نظریه جدیدی را پیشنهاد می کنند و بر لزوم انجام یک مطالعه آینده نگر اختصاصی به منظور بررسی یافته های بافت شناختی تاکید می کند تا شاید راهنمایی باشد برای انتخاب بیمارانی که بیشترین سود را از درمان سیس پلاتین/پمترکسد خواهند برد. بالاخره اینکه، اثر بخشی سیس پلاتین/پمترکسد باید آن را برای مطالعات آینده در زمینه درمان های سلولی در هیستولوژی غیراسکواموس در ارجحیت قرار دهد.

● یک گزارش موردی

مطالعه دیگری که در ژاپن انجام شده، درباره درمان مجدد (retreatment) مزوتلیومای جنبی بدخیم با ترکیب سیس پلاتین/پمترکسد می باشد که به صورت گزارش موردی از سوی انجمن انکولوژی بالینی ژاپن منتشر شده است.

مزوتلیومای جنبی بدخیم (MPM)، یک نئوپلاسم بسیار مهاجم است.

شیمی درمانی ترکیبی با سیسپلاتین و پمترکسد، فعال ترین رژیم درمانی خط اول برای MPM است و با نرخ بقای بالاتر (۱/۱۲ در مقابل ۳/۹ ماه)، زمان پیشرفت طولانی تر (۷/۵ در مقابل ۹/۳ ماه) و نرخ پاسخ بیشتری (۳/۴۱ درصد در مقابل ۷/۱۶ درصد) همراه بوده است. همچنین بهبود عملکرد ریوی و کنترل علایم در مقایسه با سیسپلاتین تنها بهتر بوده است، لیکن، در نهایت اکثر بیماران به دنبال پاسخ اولیه به این شیمی درمانی ترکیبی دچار پیشرفت بیماری می شوند.

با وجود اینکه یک مطالعه قبلی پیشنهاد کرده که به دنبال درمان اولیه با سیسپلاتین و پمترکسد، شیمی درمانی خط دوم می تواند بر بقای بیماران MPM موثر باشد، هنوز برای درمان خط دوم MPM هیچ دارویی تایید نشده است.

محققان ژاپنی در این مطالعه ترکیب سیس پلاتین/پمترکسد را برای درمان مجدد بیماران مبتلا به MPM راجعه بررسی کرده اند و چهار بیمار مرد مبتلا به MPM که همگی آنها درمان اولیه شامل سیسپلاتین و پمترکسد دریافت کرده بودند، تحت درمان مجدد با این ترکیب دارویی قرار گرفتند.

دو نفر از بیماران به شیمی درمانی خط اول پاسخ ابژکتیو دادند و به ترتیب به مدت ۴/۶ ماه یا ۴/۱۱ ماه نشانه ای از پیشرفت بیماری نداشتند. ۲ بیمار دیگر، به مدت ۸/۷ ماه و ۵ ماه بیماری پایدار داشتند. دو بیماری که به شیمی درمانی خط اول پاسخ ابژکتیو داشتند، به درمان مجدد پاسخی نسبی نشان دادند که به صورت زمان پیشرفت ۵ و ۲/۸ ماه بود. در حالی که دو بیمار دیگر بیماری پیشرونده داشتند که به ترتیب به صورت زمان پیشرفت ۱ و ۴/۱ ماه بود.

در مجموع، درمان مجدد با سیسپلاتین و پمترکسد به خوبی تحمل شد. بنا بر نظر محققان این مطالعه، درمان مجدد با سیسپلاتین و پمترکسد، یک انتخاب درمانی بالقوه برای برخی از بیماران مبتلا به MPM اپیتلوئید راجعه است، به ویژه شاید برای آن دسته از بیمارانی که دارای پسرفت تومور با زمان پیشرفت ۶ ماه یا بیشتر پس از شیمی درمانی اولیه می باشند.

0 پسندیده شده
زهرا افرادی
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.