41

عفونت دریچه ورودی نای

|
0 دیدگاه
20001-copy-copy-copy

اپی گلوتیت یک عفونت ناگهانی و دردناک در کودکان است.

عفونت اپی گلوت در چه کسانی بیشتر دیده می شود؟

اپی گلوتیت در هر سنی ممکن است اتفاق بیفتد، اما اغلب در کودکان ۲ تا ۷ سال بروز می کند.با این وجود، از زمانی که واکسن Hib در انگلستان و دیگر کشورها در دهه ۱۹۹۰ معرفی شد،

تعداد کودکان مبتلا به اپی گلوتیت به صورت چشمگیری کاهش یافت. لذا در حال حاضر این بیماری نادر است.اگر سیستم ایمنی بدن شما به درستی کار نکند، بیشتر در معرض خطر ابتلا به این بیماری هستید، مثلا اگر شیمی درمانی می کنید و یا بیماری ایدزدارید.

هیچ واکسنی صددرصد موثر نیست. بنابراین در مواردی نادر، افرادی که در برابر Hib واکسینه شده اند نیز ممکن است به اپی گلوتیت مبتلا شوند.

علائم اپی گلوتیت چیست؟

اولین علامت آن، اغلب تب است.فرد مبتلا به اپی گلوتیت شدیدا از گلودرد شکایت خواهد کرد.صدا کلفت شده و در زمان بلع درد احساس می شود.

به خاطر درد در زمان بلع، آب دهان تراوش خواهد کرد.سرفه نیز از علائمی است که کمتر شایع است.فرد بعدها دچار خس خس سینه و به سختی نفس کشیدن نیز خواهد شد که نیاز به درمان سریع دارد.

زمانی که فرد برای نفس کشیدن تلاش می کند، می توانید صدای خرخر را از بینی او بشنوید.به دلیل آنکه اکسیژن کمتری به ریه ها می رسد، رنگ پوست فرد بیمار به خاکستری یا آبی تغییر می کند.

اگر درمان به سرعت آغاز نشود، التهاب اپی گلوت ممکن است کلا راه عبور هوا به ریه ها را مسدود کند. این بدان معنا است که هوا نمی تواند به ریه ها برسد و منجر به غش و مرگ فرد می شود.

پزشک چگونه می تواند اپی گلوتیت را تشخیص دهد؟

اگر فردی مشکوک به اپی گلوتیت بود، باید سریعا در بیمارستان بستری شود.

وقتی در بیمارستان هستید، برای کمک به تشخیص قطعی اپی گلوتیت ممکن است پزشک از روشی به نام “نازوفارنگوسکوپ” استفاده کند.

در این روش، یک لوله نازک و انعطاف پذیر از داخل بینی به طرف گلو فرستاده می شود. پزشک می تواند از داخل لوله به داخل گلو نگاه کرده و ورم و قرمزی اپی گلوت را تشخیص دهد.

گاهی پزشک می تواند از گلو با اشعه ایکس عکس بگیرد تا متوجه تورم اپی گلوت شود.همچنین ممکن است نمونه ای از مخاط گلو را برداشته و برای بررسی عفونت به آزمایشگاه بفرستد.

ممکن است نمونه ای از خون هم از بیمار گرفته شود تا مجددا علائم عفونت بررسی شود.

درمان اپی گلوتیت چگونه است؟

اگر فردی به عفونت اپی گلوت مبتلا شود، مهم ترین درمان حصول اطمینان از رسیدن اکسیژن کافی به ریه هاست، برای مثال می توان با استفاده از یک ماسک از دهان و بینی به فرد اکسیژن داد.

گاهی ممکن است فرد برای تنفس نیاز به ونتیلاتور (وسیله ای که برای حفظ جریان هوا به داخل و خارج ریه استفاده می شود) داشته باشد.

اگر اپی گلوتیت سریعا درمان نشود، ممکن است مسیر هوا را کلا ببندد. این بدان معناست که هوا دیگر به ریه نمی رسد و فرد ممکن است بمیرد.اگر ورم اپیگلوت مسیر هوا را کاملا بسته باشد،

حتی اگر اکسیژن هم داده شود، ممکن است به ریه ها نرسد. بنابراین تراکئوستومی انجام می شود.در این شیوه پزشک برش کوچکی در نای زده و لوله نازکی به زیر اپی گلوت متورم می فرستد تا بتواند اکسیژن را به ریه ها برساند.

آنتی بیوتیک ها نیز بخش مهم دیگری از درمان این بیماری هستند. آنها به مبارزه با عفونت کمک می کنند.برای کمک به کاهش التهاب در اطراف اپی گلوت ممکن است یک داروی کورتونی نیز توسط پزشک تجویز شود.

آیا اپی گلوتیت عوارضی هم دارد؟

اگر اپی گلوتیت سریعا درمان نشود، ممکن است مسیر هوا را کلا ببندد. این بدان معناست که هوا دیگر به ریه نمی رسد و فرد ممکن است بمیرد.

به ندرت ممکن است عفونت از اپی گلوت به دیگر قسمت های بدن از جمله گوش، مغز و قلب و ریه ها منتشر شود.

در صورت عدم درمان به موقع عفونت اپی گلوت ممکن است بیماری‌هایی از قبیل عفونت‌ بافت‌ عمقی‌ زیر پوست (سلولیت‌)، ‌ذات‌الریه‌، مننژیت‌، عفونت‌ مفصل‌، عفونت‌ و یا التهاب‌ پرده‌ دور قلب امکان بسته شدن مسیر هوایی‌ و مرگ فرد رخ دهد.

آیا می توان از اپی گلوتیت پیشگیری کرد؟

برای همه کودکان در سنین ۲، ۳، ۴ سال و ۱۲ ماه واکسن Hib توصیه می شود.این کار باعث کاهش فوق العاده موارد اپی گلوتیت در کودکان می شود.

با این وجود، این واکسن نیز همانند همه واکسن های دیگر همیشه ۱۰۰ درصد موثر نیست. باکتری های دیگری نیز ممکن است اپی گلوت ایجاد کنند.

به افرادی که در تماس با فرد مبتلا به اپی گلوت هستند (برای مثال افرادی که با او در یک خانه هستند) نیز آنتی بیوتیک داده می شود تا شانس انتقال عفونت کاهش یابد.

برای کودک مبتلا به اپیگلوتیت چه باید کرد؟

– کودک‌ را به‌ جای‌ خواباندن‌ بنشانید.

– اگر مشکوک‌ به‌ اپی‌گلوتیت‌ هستید، هرگز سعی‌ نکنید ته‌ گلوی‌ کودک‌ را نگاه‌ کنید.

– تا جایی که امکان دارد کودک را برای‌ دادن‌ اکسیژن‌ و انجام‌ سایر اقدامات‌ مراقبتی‌ ویژه در بیمارستان بستری کنید.

-‌ کودک‌ را تا رسیدن‌ به‌ بیمارستان‌ آرام‌ و بی‌حرکت‌ نگه‌ دارید. اضطراب‌ و ترس‌ بچه‌ باعث‌ بدتر شدن‌ مشکلات‌ تنفسی می‌شود.

– پس‌ از ترخیص‌ از بیمارستان‌، شب‌ها در اتاق‌ کودک‌ یک‌ دستگاه‌ بخور بگذارید. این‌ کار را ۲ تا ۳ هفته‌ ادامه‌ دهید. ضمنا دستگاه‌ باید روزانه‌ تمیز شود.

– تا زمانی که کودک قادر نباشد غذا را ببلعد، باید تنها از مایعات (معمولا سرم) برای تغذیه او استفاده کنید.

– تا زمانی که‌ تمام‌ علایم‌ برطرف‌ نشده‌ باشد، استراحت کودک‌ در رختخواب‌ ضروری‌ است‌.

 

0 پسندیده شده
معصومه حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.