20

نقش نژاد در ایجاد توانایی‌های خارق‌العاده

|
0 دیدگاه
33

موفقیت‌های پی‌در‌پی قوم، نژاد ‌و جغرافیای خاص در مسابقات جهانی احتمال برتری ژنتیکی خاصی را برمی‌انگیزد،

نقش نژاد در ایجاد توانایی‌های خارق‌العاده

با اینکه هنوز عوامل و دلایل برتری واقعی در‌ هاله‌ای از ابهام باقی مانده است و همه مردم آن را دست‌نیافتنی  و مبهم تصور می‌کنند.

به نظر می‌رسد فقط کسانی نهایتاً به موفقیت نایل می‌شوند که بدون توجه به مسائل دیگر، بااراده و مصصم، تنها به سوی قهرمانی حرکت می‌کنند و دغدغه دیگری ندارند و در این راه تا رسیدن به موفقیت مورد نظر خود به طور مستمر تلاش می‌کنند.

همه شاهد بودند که در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ در شهر پکن، قهرمانان جامائیکا فقط در دو و میدانی شش مدال طلا به دست آوردند. علاوه بر این، در ورزش‌های دیگر نیز قهرمانان این کشور پنج مدال طلای دیگر برنده شدند.

این برد بزرگ جامائیکا، مردمان جهان را شگفت‌زده کرد. خبرنگاران این توانایی را حاصل «سلاح مخفی» دانستند. علت این پیروزی چنین توجیه شد که بدن مردم کشور جامائیکا از نظر بیولوژیکی دارای پروتئین خاصی است که محققان آن را آلفا اکتین می‌نامند.

مردم پروتئین آلفا اکتین را پروتئین برتری لقب دادند. زیرا معتقدند این پروتئین نیروزا است و می‌تواند عملکرد عضلات را تسریع ‌کند. پروتئین ژن اکت ان تری در ساخته شدن این پروتئین در بدن انسان نقش دارد. مردم بر این باور هستند که این ماده حداقل در بدن ۹۰ درصد مردم جامائیکا وجود دارد.

به عقیده متخصص ژنتیک دنیل مک آرتور (۲۰۰۸)، بین پروتئین آلفا اکتین و توانایی خارق‌العاده بدنی ارتباط آشکاری مشاهده نمی‌شود. بنابراین باید به دنبال منابع مخفی دیگری برای قهرمانان جامائیکایی باشیم.

 امروزه نیز ما از شنیدن خبر قهرمانی برخی نژاد ها در برخی مهارت‌ها تعجب می‌کنیم. مثلاً چگونه و چرا زنان ‌از کشور کره جنوبی پی در پی قهرمان می‌شوند و چگونه کشور جمهوری دومنیکن به کارخانه سازنده مردان بیسبالیست‌ تبدیل شده است و ‌این لیست همچنان ادامه دارد.

شاید بتوان ‌این طور نتیجه گرفت که بهترین‌های ورزش از مناطق جغرافیایی خاصی برمی‌خیزند و شاید نتیجه بگیریم که عوامل آب  و  هوایی، رسانه‌ها، جمعیت، تغذیه، سیاست‌های دولت، آموزش، تحصیلات، فرهیختگی، اقتصاد و فرهنگ عامه هر جامعه‌ای در ‌این راستا مؤثر است.

اما چرا ورزشکاران برنده همیشه از سیاهپوستان کشور دومنیکن هستند و چرا همه ما از صحبت کردن در‌ این مورد می‌هراسیم.چرا کشور جامائیکا در پرورش قهرمانان دوِ سرعت، کشور کنیا در پرورش قهرمانان ماراتون، آمریکای جنوبی در پرورش قهرمانان بسکتبال و… پیشقراول هستند. ‌

آیا علت پیشرفت چشمگیر این نژاد ها را می‌توان به «ژنی با عملکرد بالا» نسبت داد که این مردم آن را از اجداد آفریقای شرقی و غربی خود به ارث برده‌اند؟ و به همین دلیل است که قفقازی‌ها یا مردم کشورهای آسیایی قهرمان نمی‌شوند.

بررسی‌ها نشان داد که نود درصد از برترین دوندگان کشور کنیا اهل قبیله کالینجین در دهکده گریت‌گریفت، واقع در غرب کنیا هستند. ساکنان این قبیله از دیرباز دونده بودند.وقتی منشاء‌ این سنت و سبک زندگی را بیشتر جستجو می‌کنیم،

به این نتیجه می‌رسیم که ساکنان این منطقه برای برطرف کردن نیازهایشان ناگزیز از دویدن بودند. جان منرز روزنامه‌نگاری که خود متولد کشور کنیا است،منشاء و علت ‌این توانایی را شغل دامداری می‌داند که در این منطقه رایج است.

این روزنامه‌نگار معتقد است مهم‌ترین و اساسی‌ترین عامل مشوق اقتصادی است. همین مشوق ضامن این تحول شگرف است.جان منرز معتقد است یک جوان کنیایی زمانی می‌تواند گله بیشتری داشته باشد که بتواند آن گله را اداره کند،

هر چقدر بهتر گله را اداره کند گله بزرگ‌تر می‌شود. از طرف دیگر در این کشور هر جوان برای ازدواج باید همسری برای خود بخرد.بنابراین هر چه بیشتر پول داشته باشد، می‌تواند همسران بیشتری بخرد و فرزندان بیشتری داشته باشد.

همین مشوق نیرومند، جوانان را به دویدن سوق می‌دهد.قابل تصور نیست که چنین مشوقی طی چند قرن ‌این تحول را ‌ایجاد کند. علت هر چه باشد، اهالی قبیله کالینجین قدرتمند می‌شوند و به راحتی به قهرمانی می‌رسند.

تا قبل از المپیک سال ۱۹۶۸ ‌این توانایی در سطح بین‌الملل مشخص نشده بود اما با قهرمان شدن کنیو چگو در سال ۱۹۶۸ تصور مردم جهان در مورد قهرمانی تغییر کرد.کنیوی جوان کشاورززاده جاه‌طلبی بود که از کودکی می‌دوید.

او در میان همتایانش باهوش یا غیرمعمولی نبود اما دویدن جزء تار و پودش بود. روزانه چندین مایل می‌دوید. او می‌گفت: باید هر روز از مزرعه تا مدرسه و از مدرسه تا خانه می‌دویدم.ما در خانه شیر آب نداشتیم. به ‌همین دلیل برای حمام کردن باید به طرف رودخانه می‌دویدیم و سپس دوان‌دوان به خانه برمی‌گشتیم.

دویدن همه چیز ما بود. سپس من کم‌کم در مسابقه‌ها شرکت کردم. در نوجوانی به رکورد جهانی نزدیک شدم.پس از موفقیت‌های کوچک در دهه ۱۹۶۰ در سال ۱۹۶۴ در المپیک شرکت کردم و در سال ۱۹۶۸ سرپرست دوندگان کنیا در مکزیک شدم.

‌این چهارمین المپیک کنیو بود. همان‌طور که کنیو گفت، کودکان این منطقه از هفت سالگی روزانه حداقل هشت تا دوازده کیلومتر می‌دوند.

زنجیره قهرمانی‌های ملل خاص به نژاد و ژن‌های خاص وابسته نیست

به‌ طور خلاصه باید گفت که زنجیره قهرمانی‌های اقوام یا مللی خاص به نژاد و ژن‌های مختص آن ملت یا اقوام وابسته نیست،

بلکه راز این موفقیت‌ها در  سیستم و سبک زندگی این اقوام  نهفته است.در بررسی‌های روانشناختی اجتماعی و مطالعات مردم‌شناسی نقاط مختلف جهان معلوم شد است که «تمرکز بر هدف» جزء تار و پود فرهنگ و سنت مردم برخی از این کشورها به شمار می‌رود.

همین فرهنگ، این نژاد ها را به جستجوی چالش‌های نو و رقابت رهنمون می‌کند.انگیزه‌ای برایشان فراهم می‌کند  که عملکردی بهتر از رقیبان خود داشته باشند و آنها را به تلاش بیشتر ترغیب می‌کند.

به عنوان مثال با توجه به جوایز نقدی قابل توجهی که به قهرمان جهانی تعلق می‌گیرد و با توجه به ارزش این جوایز برای شهروندان کشوری مثل کنیا، طبیعی است که کسب مهارت‌های بیشتر در دویدن در کنیا یکی از منابع پول‌ساز تلقی شود تا فرد بتواند خود را به لحاظ تحصیلات و بهداشت همپایه شهروندان کشورهای غربی‌ کند.

جایزه پنج هزار دلاری برای قهرمان کنیایی مبلغ زیادی است. این مبلغ در کنیا می‌تواند زندگی افراد را متحول ‌کند. با گذشت زمان فرهنگ قوی موفقیت، موفقیت‌های بیشتر را به دنبال می‌آورد و افراد را به تلاش بیشتر وامی‌دارد.

0 پسندیده شده
معصومه حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.