26

جلوگیری از برخورد انتقادی با کودکان

|
0 دیدگاه
5000013

وقتی مادرها فقط روی اشتباهات تمرکز می کنند، توجه فرزند را از مثبت به منفی هدایت می کند. در این شرایط کودک از اشتباه کردن می ترسد.

جلوگیری از برخورد انتقادی با کودکان

ما زمان بسیار زیادی با فرزندانمان می گذرانیم و عموما مراقبیم که آنها  اگر کاری را اشتباه انجام دهند، بلافاصله روی آن دست بگذاریم. به نظر می رسد روش متداول فرزندپروری ما بر این اساس قرار دارد که آنها باید بدون اشتباه کردن آموزش ببینند. اما اگر کمی مکث کنیم و در این باره بیندیشیم در می یابیم که از شم خودمان پیروی می کنیم.

اگر ما به عنوان والدین بر اشتباه های کودکمان تمرکز کنیم این امر پیامدهای منفی برای کودک دربر خواهد داشت. اگر ما توجه کودکانمان را متوجه کاری کنیم که خوب انجام می دهند، اعتماد خود به توانایی آنها را بیان کرده ایم و به آنها دلگرمی داده ایم. اشتباهات می تواند با تکرار نشدن فراموش شوند.

فرض کنید فرزندتان برای شما نامه ای نوشته است و این نامه دارای چندین اشتباه است. شما می توانید دو رویکرد اتخاذ کنید. می توانید فقط روی اشتباهات او تاکید کنید و یا می توانید از اینکه او تصمیم گرفته برای شما نامه بنویسد تشکر کنید. وقتی فرزند شما با رویکرد دوم مواجه می شود تمایل پیدا می کند کارهای فکری بیشتری انجام دهد.

به هر حال ما با نوعی ترس زندگی می کنیم، ترس از اینکه مبادا فرزندانمان بد بزرگ شوند. عادت های بد را بیاموزند، نگرش های بد در آنها پرورش باید. ما دایما مراقب آنها هستیم و سعی می کنیم جلو اشتباه های آنها را بگیریم. ما پیوسته در در حال تصحیح کردن و اخطار دادنیم. چنین نگرشی نشان دهنده نداشتن اعتماد ما به کودکانمان است،

این نگرش تحقیر کننده و دلسرد کننده است. با وجود این همه تاکید روی نقاط منفی، چگونه می توانیم انتظار داشته باشیم که کودک انرژی لازم برای پیشروی به سوی موفقیت را پیدا کند؟

وقتی کارهای او دایما، تصحیح شود او نه فقط  احساس می کند که همیشه در اشتباه است، بلکه ممکن است از اشتباه کردن بترسد. این ترس می تواند به بی میلی به انجام دادن کاری منجر شود، چون ممکن است آن کار را اشتباه انجام دهد.

ترس ممکن است آن چنان او را  تحت فشار قرار دهد که توانایی اقدام کردن را از دست بدهد. او تصور می کند تا کامل نباشد هیچ ارزشی ندارد.ما همه اشتباه می کنیم. تعداد ناچیزی از این اشتباه ها ویرانگرند. بسیاری مواقع حتی نمی دانیم کاری به اشتباه منجر خواهد شد، مگر اینکه آن کار انجام شود و ما نتیجه آن را ببینیم.

باید جرات کامل نبودن را داشته باشیم و به فرزندانمان اجازه دهیم کامل نباشند. فقط به این روش می توانیم اقدام کنیم، پیشرفت کنیم و رشد کنیم. اگر ما اشتباه ها را ناچیز بشماریم و توجه کودکانمان را به نقاط مثبت هدایت کنیم، آنها جراتمند باقی خواهند ماند و سریع تر یاد می گیرند. اشتباه انجام دادن به اندازه کاری که ما بعدا برای آن انجام می دهیم، مهم نیست.

در بسیاری موارد ، اشتباه کردن کودک در نتیجه بی تجربگی و قضاوت غلط است. او ممکن است به علت نتایج قبلی ناراحت باشد. شماتت یا محکوم کردن او نمک بر روی زخم او خواهد بود.

کودکان به طور  طبیعی مرتکب اشتباه های بسیاری می شوند و  خیلی از کارها را غلط انجام می دهند. اگر ما نوعی نگرش عیب جویانه کلی داشته باشیم، نادانسته انحراف جزیی از رفتار مطلوب را به سمت رفتارهای دایما اشتباه و غلط می کشانیم. مثلا ، بسیاری از کودکان خرد سال هر از گاهی با لکنت صحبت می کنند  این نقص ناپدید می شود به شرط آنکه مساله بزرگی از آن ساخته نشود.

با این حال علت اینکه ما برای جلوگیری یا اصلاح هر نوع عمل ناخوشایندی به طرز هولناکی احساس مسئولیت میکنیم –  چون فکر می کنیم کاری باید انجام شود – مستعد آنیم که با اولین نشانه های هر گونه رفتار اشتباهی، از کودک انتقاد کنیم.

ولی ما در واقع، نه فقط آن رفتار را اصلاح نمی کنیم، بلکه مشکل را زیاد تر می کنیم چون کودک چه به خاطر جلب توجه یا به منظور پیروز شدن بر اعمال فشار ما، منافع خود را در ادامه آن رفتار می بیند. بنابراین، انتقاد چیزی را به کودک آموزش نمی دهد، بلکه او را حفظ و عمل ناپسند را تحریک می کند.

نکات کلیدی و کاربردی در ارتباط با برخورد انتقادی با کودکان

زمانی که با رفتارهای غلط کودکمان مواجه می شویم چه کار کنیم؟

به منظور راهنمایی موثر کودکان، باید نسبت به آنچه درکنارمان جریان دارد هشیار  باشیم.

با هدف درک حساس بودن رفتارهای غلط کودکمان باید شرایطی که کودک رفتار غلطی را انجام داده بشناسیم. باید از خود سوالات زیر را بپرسیم:

آیا  این عمل اقدامی اشتباه است ؟

آیا در پشت این رفتار غلط دلسردی یا قضاوت ضعیف یا ناآگاهی قرار دارد؟

آیا در پشت این عمل هدفی  پنهان وجود دارد؟

عمل اشتباه می تواند نتیجه هدفی اشتباه باشد، یعنی به منظوری انجام شود. اگر چنین چیزی باشد، آن رفتار دیگر اشتباه نیست، بلکه نوعی رویکرد غلط است.ابتدا شرایط و علت های رفتار غلط کودکمان را دریابیم سپس با این شناخت به توضیح و تبین پیامدهای رفتار غلط او بپردازیم. این شیوه ی راهنمایی اثرات بهتری در کاهش اشتباهات کودکان دارد.

1 پسندیده شده
معصومه حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.