226

میوه “به” و خواص آن

|
0 دیدگاه
hee636

علاوه بر گوشت به، دانه آن نیز اثر شفابخشی برای التهاب های دستگاه گوارش و مخاط ها، سرفه های خشک، سینه درد، تب و گرفتگی صدا دارد.پوست این میوه براق و معطر بوده و با لایه ای کرک مانند به رنگ قهوه ای پوشیده شده است که آن را با ساییدن از بین می برند.به را فقط به رنگ زرد روشن تهیه کنید، زیرا نوع سبز آن مانند بسیاری دیگر از میوه ها نرسیده و خیلی سفت است. البته درصورتی که در میان به های خریداری شده، تعدادی سبزرنگ وجود دارد، آنها را چند روز در دمای اتاق قرار دهید تا رسیده شوند.

این میوه به دلیل داشتن ترکیبی به نام «پکتین» که از کربوهیدرات‌های پیچیده است، خواص دارویی دارد و به درمان اسهال کمک می‌کند. این میوه دارای خاصیت تقویت‌کننده‌ی معده و التیام ورم روده و مقوی قلب، ضدنفخ، ادرارآور، قاعده‌آور و خلط‌آور است و نقش موثری در بهبود بیماری‌های ریوی دارد.

خواص غذایی:

به سرشار از ویتامین های A و B و C و همچنین قند و پپتین است. به رسیده، دارای طبیعتی معتدل است، در حالی که دانه آن یا همان به دانه طبیعتی سرد و تر دارد.

خواص درمانی:

به برای درمان بسیاری از بیماری ها از جمله عفونت های روده ای و ورم حاد روده، اسهال مخصوصا از نوع خونی، سوزش مجاری ادرار، تنگی نفس، سردردهای مزمن و التهاب های مختلف مفید است.

می گویند با خوردن به، عرق بدن خوشبو می شود.

همچنین، دم کرده شکوفه به برای کسانی که خواب آشفته توام با کابوس دارند توصیه شده است و در بی خوابی ها نیز می توان از خیسانده برگ به با شکوفه نارنج استفاده کرد.

مصرف به ترش یک مسهل بسیار عالی است. کسانی که از ناراحتی افسردگی رنج می برند نباید در مصرف آن، کوتاهی کنند. علاوه بر آن، استفاده از این میوه در درمان کلسترول، تصلب شرایین و ترومبوز خونی موثر است.

خانم های باردار برای جلوگیری از سقط جنین به مصرف می کنند.

دانه به نیز دارای فواید زیادی است و از آن، در درمان سرفه، تب، سوزش دهان، حرارت معده، ترک پوست، یبوست، قطره قطره آمدن ادرار و خونریزی های داخلی و خارجی به صورت خوراکی استفاده می شود” به این صورت که مقداری از «به دانه» را در یک استکان آب جوش ریخته و درب آن را می گذارند تا موسیلاژ (لعاب) آن در آب حل شود”.

علاوه بر گوشت به، دانه آن نیز اثر شفابخشی برای التهاب های دستگاه گوارش و مخاط ها، سرفه های خشک، سینه درد، تب و گرفتگی صدا دارد ولی مراقب باشید از جویدن و بلعیدن به دانه بپرهیزید زیرا به دانه، حاوی یک ماده سمی است که برای بدن مضر است.

بنابراین چند عدد به دانه را مدتی در دهان نگه داشته و مرتب بمکید تا لعاب آن خارج شود، سپس بیرون بریزید یا اینکه چند عدد به دانه را در آب داغ بخیسانید و از لعاب آن استفاده کنید.

به در طب سنتی

از نظر طب قدیم ایران بهِ شیرین، گرم و تر و بهِ ترش، سرد و خشک است. روغن به، سرد و تر و قابض و به دانه سرد و تر است.

* به تقویت کننده قلب است.
* ادرار آور است.
* نرم کننده سینه است.
* مقوی معده و دستگاه هاضمه است.
* قابض است.
* خونریزی را بند می‌آورد.
* بهِ ترش مسهل است.
* بهِ ترش برای تنگی نفس مفید است.
* بهِ ترش استفراغ را بند می‌آورد.
* اسهال‌های ساده و اسهال خونی را درمان می‌کند.
* به، بهترین و مفیدترین میوه برای مسلولین است.
* خونریزی از رحم را متوقف می‌کند.
* اثر مفید روی بواسیر درد.
* برای هضم غذا مفید است.

فواید خوردن به:

– اثرات مثبت بر فکر و ذهن تجدید

– احیای روحیه خوشحال بودن

– از بین برنده افسردگی ناشی از انواع سردردها

– تقویت کننده قلب، کبد و معده

– مفید برای زخم معده

– تحریک کننده اشتها

– نرم کننده سینه

– ادرارآور و کمک به هضم غذا

– جلوگیری از التهاب پلک و استراحت چشمان خسته ؛ به این طریق که چند قاچ به تازه را روی محل درد قرار دهید.

– از بین برنده بوی بد دهان

– مفید برای کاهش وزن، به دلیل دارا بودن مقدار زیادی فیبر. اگر شما قصد افزایش وزن دارید، میوه به را مصرف نکنید.

– ضد سرطان به علت آنکه این میوه دارای آنتی اکسیدان می باشد.

– کمک به پایین آوردن کلسترول خون

– کمک به پایین آوردن فشار خون، به خاطر دارا بودن پتاسیم

– کاهش خطرات بیماری های قلبی، به خاطر دارا بودن ویتامین ث

– تحقیقات نشان داده است که میوه به ممکن است خاصیت ضد ویروسی نیز داشته باشد.

خواص آب به

– جلوی خونریزی را می گیرد.
– جلوی تهوع و استفراغ غیر ارادی را می گیرد.
– سردرد را برطرف می کند.
– از بین برنده تشنگی می باشد.

خواص هسته میوه به (به دانه)

* داخل میوه‌ی «به» دانه‌هایی به رنگ قهوه‌ای یا قهوه‌ای تیره وجود دارد. این دانه‌ها منبع بسیار خوبی از موسیلاژ (لعاب) هستند و حدود ۲۰ تا ۲۲ درصد وزن دانه را لعاب روی آن تشکیل می‌دهد.

* دانه‌های «به» به دلیل وجود لعاب، در رفع التهابات مخاط‌ ها، سرفه و گرفتگی صدا نقش  بسزایی دارند.

* به علاوه، آن‌ها در مصارف صنعتی نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند به طوری که از لعاب این دانه در محصولات آرایشی و مجعد کردن موها استفاده می‌شود.  البته یکی دیگر از موارد مصرف لعاب دانه «به» آهار دادن پارچه‌های گران‌قیمت است.

* به دانه دارای خواص ضدباکتریایی قوی است. می توانید از آن برای رفع بوی بد دهان، گلو درد و آفت های دهان استفاده کنید.
* لعاب به دانه به درمان سوختگی کمک می کند و می توانید آن را روی جای سوختگی بمالید.

* لعاب موجود در به دانه به رفع گلو درد و سرفه های خشک کمک می کند.
* به دانه باعث کاهش وزن هم می شود زیرا چربی، کالری و نمک کمی دارد. از طرف دیگر، به دانه سرشار از فیبر و ویتامین C است که هر دو به کنترل وزن کمک می کنند. زمانی که آن را به غذایی اضافه می کنید، طعم خوبی به آن می دهد.

* به دانه سیستم گوارش را نیز تقویت می کند. به دانه برای درمان زخم معده مفید است، یبوست و اسهال را برطرف می کند و به این ترتیب، به گوارش بهتر کمک می کند که این به دلیل فیبر موجود در آن است.

* نکته ی جالب دیگر این است که زمانی که با مواد غذایی ترکیب می شود، به گوارش آن ها کمک می کند؛ به عنوان نمونه، اگر به گوشت اضافه شود، باعث گوارش پروتئین می شود.

* مصرف به دانه احتمال ابتلا به بیماری های قلبی را کاهش می دهد. به دانه حاوی پکتین است که کلسترول خون را پایین می آورد. به دانه به استحکام بیشتر رگ ها و جلوگیری از تصلب شراین کمک می کند و می تواند فشار خون را کاهش دهد.

* به دانه خاصیت دیگری هم دارد و آن مبارزه با سرطان است. سرطان معمولاً در اثر فعالیت رایکال های آزاد به وجود می آید. به دانه حاوی آنتی اکسیدان های خاصی است که با این رادیکال های آزاد سرطان زا مقابله می کنند.

* برای مصرف به دانه می‌توانید یک قاشق چای‌خوری از دانه‌های آن را کمی در آب خیس و سپس استفاده کنید.

* همچنین می‌توانید چند «دانه به» روی زبان قرار دهید و لعاب آن را ظرف چند دقیقه بمکید.

* جوشانده‌ی دانه به: ۳۰ گرم به دانه را در یک لیتر آب جوش ریخته و آن‌قدر بجوشانید تا به صورت ژله در آید.

 نکته: دانه‌ی به را هرگز نجوید

توجه داشته باشید که دانه «به» را باید فقط به طریقی که گفته شد، مصرف کرد و هرگز نباید آن را به صورت له‌شده یا خردشده، جوشاند و خورد، زیرا با این کار، موادی به نام آمیگدالین در «دانه به» تجزیه (هیدرولیز) می‌شوند و اسید سیانیوریک تولید می‌کنند که اسیدی خطرناک است. با مکیدن یا خوردن دانه به، لعاب از روی آن جدا و دانه بدون هیچ تغییری دفع می‌شود. در این صورت خطر تولید اسید سیانیوریک وجود ندارد، اسید سیانیوریک فقط با له یا خرد شدن دانه در محیط معده تولید می‌شود.

میوه «به» ضرر هم‌دارد؟

– خوردن میوه نارس و خام «به»، توصیه نمی‌شود زیرا بسیار دیرهضم و قابض است، همچنین «به» شیرین و خام برای اشخاص گرم‌مزاج مضر است.
– کرک یا پرز روی «به»، هضم سنگینی دارد و برای حلق و صدا بسیار مضر است، بنابراین باید قبل از خوردنش، پرزهای روی آن را پاک کنید.

0 پسندیده شده
زهرا حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.