312

شما هم برای تشخیص بیماری سراغ «دکتر گوگل» می‌روید؟!

|
0 دیدگاه

این روز‌ها بسیارند افرادی که هر وقت درد، بیماری یا مشکلی پیدا می‌کنند به جای مراجعه به پزشک بلافاصله سراغ موتورهای جست‌وجوی اینترنتی همچون یاهو و گوگل می‌روند تا جوابی برای مشکلشان بیابند و بنوعی خودتشخیصی و خوددرمانی کنند.

شما هم برای تشخیص بیماری سراغ «دکتر گوگل» می‌روید؟!

کارشناسان می‌گویند گوگل دکتر نیست و چنین رویکردی می‌تواند بسیار خطرناک باشد.

کار‌شناسان سلامت در کشور هند بر این باورند که بسیاری از هم‌وطنان جوانشان که گوشی‌های هوشمند در دست دارند، تحت تاثیر پدیده «دکتر انگاشتن گوگل» قرار دارند و به همین شیوه رفتار می‌کنند.

در واقع، روز به روز هم بر تعداد چنین اشخاصی افزوده می‌شود و از آنجا که اینترنت و گوگل پدیده عالمگیری شده است، می‌توان این تمایل و رفتار هندی‌ها را در کشورهای دیگری از جمله کشور خودمان هم دید.

به گزارش سلامت آنلاین به نقل از ایندین اکسپرس، این کار‌شناسان می‌گویند اشکالی ندارد که علائم بیماری خود را در اینترنت جست‌وجو کنیم یا سعی کنیم از این طریق از بیماری خود بیشتر بدانیم، اما مهم است که حد و مرز این کار و میزان اعتماد به جست‌وجوگرهایی مثل گوگل را نیز بدانیم.

در واقع بهترین شیوه استفاده از موتورهای جستجوگر، آن است که نخست اجازه دهیم پزشک مشکل و بیماریمان را بدقت تشخیص دهد و پس از آن برای کسب اطلاع بیشتر از بیماری خود به گوگل مراجعه کنیم؛ نه برعکس. به بیان دیگر، اطلاعاتی که در اینترنت در دسترس است باید در جهت آگاهی‌بخشی مورد استفاده قرار گیرد نه برای تشخیص بیماری یا پیدا کردن راه‌های درمان آن.

سردرگمی ناشی از تشابه علائم

دکتر ساتنام سینگ چهابرا، جراح مغز و اعصاب و رییس بیمارستان سر گانگارام در همین زمینه می‌گوید: «بزرگ‌ترین مشکل آن است که حجم عظیمی از اطلاعات، که شاید درست هم باشد، در اینترنت بارگذاری می‌شود؛

اما ممکن است علائم فرد شبیه علائم بیماری‌های دیگری هم باشد و به همین دلیل مراجعه به اینترنت سبب سردرگمی او شود. بنابراین، تشخیص درست ناخوشی فرد بسیار مهم است.»

او می‌گوید بسیاری از جوانان هندی را مشاهده کرده است که برای هر مساله کوچک و بزرگی دست به دامن اینترنت می‌شوند.

شاید بتوان کاری را که این جوانان انجام می‌دهند به نوعی بیش و پیش از هر چیز «خود-تشخیصی» نامید. به عبارت دیگر، خود-تشخیصی در اینجا یعنی اینکه فرد ناخوش‌احوال بی‌درنگ، و پیش از آنکه به ملاقات پزشک برود، علائم بیماری‌اش را سرچ کند و به زغم خودش تشخیص دهد که به چه عارضه‌ای مبتلاست.

چهابرا می‌گوید: «باید مراقب بود؛ زیرا مردم معمولا علائم را جست‌وجو می‌کنند تا از کنجکاوی و اضطراب خلاص شوند؛ اما برعکس، این کار فقط شرایط را بد‌تر می‌کند و آن‌ها را مضطرب‌تر به حال خودشان وامی‌گذارد.»

مطابق نظر پروفسور راجو وایشیا، جراح ارتوپدی و مشاور ارشد در بیمارستان ایندراپراستها آپولو، افراد باید حواسشان باشد که «دکتر انگاشتن گوگل» شبیه یک تله است زیرا به جای اینکه چیز مفیدی عاید فرد کند، بیشتر ممکن آسیب برساند».

دکتر وایشیا می‌افزاید: «بله، تمایل فزاینده‌ای در جوانان هندی هست که با گوشی‌های هوشمندشان علائم بیماری را گوگل کنند. بیشتر چنین بیمارانی وقتی به سراغ من می‌آیند فهرست بلندبالایی از سوال درباره دست، مچ و آرنج دارند.»

وقتی از سرماخوردگی به تومور مغزی می‌رسید

دکتر آر کی سینگال از بیمارستان فوق تخصصی بی.ال.کی. خاطره جالبی در این زمینه دارد. او می‌گوید: «یک بار بیماری که در میانه دهه ۳۰ سالگی‌اش قرار داشت با سردرد سختی پیش من آمد. او به من گفت که فکر می‌کند تومور مغزی دارد. اما تشخیص ما چیز دیگری بود.

ما فهمیدیم سردرد او در اصل به علت گلودرد و رینوفارینژیت (یعنی سرماخوردگی معمولی) طولانی مدت بوده است. این بیمار یک ماه پیش از آنکه به من مراجعه کند به اینترنت مراجعه کرده و با «خود-تشخیصی» گمان کرده بود نیاز به جراحی دارد چون آنچه در اینترنت یافته بود او را به این باور رسانده بود که تومور مغزی دارد!»

مطابق نظر سینگال، ‌ افراد در سنین ۲۵ تا ۴۰ سال بیشتر دست به دامن اینترنت می‌شوند اما چنین خود-تشخیصی‌هایی صرفا اضطرابشان را افزایش می‌دهد.

دکتر راهول گوپتا، جراح ارشد مغز و اعصاب در بیمارستان فورتیس در نویدا، می‌گوید بسیاری از جوانان پیش از آنکه نزد او بروند سری به گوگل می‌زنند و به همین دلیل سوال‌های عجیب و غریبی می‌پرسند. او تاکید می‌کند «خود-درمانی از طریق اینترنت خطرناک است.

بسیاری از بیماران به جای آنکه به توصیه‌های ما گوش کنند وقت ما را با سوال‌های بی‌پایه‌ای می‌گیرند که حاصل همین جست‌وجوهاست.»

از موتورهای جست‌وجو چه انتظاری باید داشت؟

به نظر گوپتا، گوگل مفید است اگر برای یافتن پزشک خوب، نام درست یک دارو، یا مطالعه مطالب مربوط به سلامت و بهداشت عمومی مورد استفاده قرار گیرد. علاوه بر این، خطر دیگر خود-تشخیصی آن است که فرد ممکن است تصور کند وضع از آنچه واقعا هست بد‌تر است.

سینگال اشاره می‌کند: «برای مثال، اگر فردی علائمی مانند بی‌خوابی، فقدان توجه و احساس افسردگی داشته باشد، ممکن است به اشتباه آن‌ها را به اختلال خواب یا افسردگی شدید نسبت دهد. این کار می‌تواند سبب نگرانی بیشتر و به تبع آن بد‌تر شدن اوضاع شود.» به علاوه، زمانی که فرد در مرحله انکار علائم بیماری‌اش قرار دارد،

خود-تشخیصی می‌تواند دردسر ساز شود. مثلا فردی ممکن است تصور کند که احساس درد در ناحیه‌ای از بدنش ناشی از حالات روحی نامناسبش باشد، در حالی که مثلا در مورد درد در ناحیه قفسه سینه پزشک احتمالا نوار قلب خواهد گرفت تا از وضعیت قلب و عروق او مطمئن شود.

آیا وبسایت‌های سلامت قابل اعتمادند؟ 

دکتر چهابرا می‌گوید «من ضرری در مراجعه به اینترنت و وبسایت‌هایی با موضوع سلامت نمی‌بینم زیرا آگاهی فرد را از مسائل مربوط به سلامت عمومی بالا می‌برد. در واقع، بسیاری اوقات بیماران من پس از جست‌وجوی علائم ناخوشیشان در اینترنت با سوال‌های بسیاری دوباره نزد من می‌آیند.»

بنابراین، می‌توانید هر مقدار که می‌خواهید اطلاع خود را قبل یا بعد از ملاقات با پزشک بالا ببرید، اما باید بگذارید متخصصان درمانی را که متناسب حال شماست در پیش گیرند.

چهابرا همچنین اضافه می‌کند: «فرد باید به اندازه کافی حواسش جمع باشد که آیا وبسایتی که به آن مراجعه کرده موثق است و محتوای درستی دارد یا نه، زیرا تعداد زیادی سایت‌های پولکی در اینترنت هستند که کارشان فقط کاسبی است.»

دکتر وایشیا نیز به چنین افرادی توصیه می‌کند دانشی را که از اینترنت به دست آورده‌اند با پزشک در میان بگذارند اما او را تحت فشار قرار ندهند که از این اطلاعات گوگلی تبعیت کند.

1 پسندیده شده

معصومه حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.