44

افرادی که ضریب هوشی بالایی دارند، موفق‌ترند؟

|
0 دیدگاه

معمولا اعتقاد بر این است که داشتن ضریب هوشی بالا، تضمین کننده موفقیت در زندگی است.

افرادی که ضریب هوشی بالایی دارند، موفق‌ترند؟

دلیلش هم این که برخی از موفق‌ترین افراد در حوزه‌های مختلف نظیر علوم، هنر، کسب و کار و سرگرمی‌ها آدم‌های بسیار باهوشی هستند. با وجودی که ما غالبا این تصور را داریم که کسانی که IQ بالایی داشته باشند موفق‌ترند، شواهد بسیاری نیز وجود دارند که نشان می‌دهند چنین افرادی، احتمال موفقیت کمتری در برخی زمینه‌ها و قلمروهای زندگی دارند.

مثلا این‌گونه افراد دارای مهارت‌های اجتماعی ضعیفی هستند و پدیده ناپایداری ذهنی در آن‌ها بسیار مشاهده می‌شود. شما احتمالا افراد بسیار باهوشی را می‌شناسید که موفق هم هستند امّا احتمالاً اگر کمی فکر کنید نفراتی را هم به خاطر خواهید آورد که به همان اندازه باهوشند امّا چنان موفقیتی به دست نیاورده‌اند.

آیا ضریب هوشی بالا تضمینی برای موفقیت بیشتر در زندگی است؟

روان‌شناسان مدت‌های زیادی است که به درک چگونگی تأثیر IQ فرد بر توانایی کارکرد او در قلمروهای مختلف زندگی علاقه‌مند بوده‌اند.

آزمون‌های اولیه ضریب هوشی به‌عنوان ابزاری برای شناسایی دانش‌آموزانی که به کمک بیشتری در امر نیاز تحصیل داشتند، ساخته شدند امّا این آزمون‌ها به سرعت محبوبیت پیدا کردند و ابزار متداولی برای شناسایی افرادی که نمراتی بالاتر از حد میانگین داشتند، گردیدند.

“ضریب هوشی بالا” چیست؟

در آزمون‌های استاندارد هوش، مانند آزمون استنفورد، نمرۀ میانگین IQ 100 است و هر نمره‌ای بالاتر از ۱۴۰، IQ بالا یا در سطح نبوغ در نظر گرفته می‌شود. لوئیس ترمن از اوایل دهۀ ۱۹۲۰ شروع به بررسی این ایده که ضریب هوشی در سطح نبوغ با ناسازگاری شخصی و اجتماعی ارتباط دارد، کرد.

او تقریباً ۱۵۰۰ کودک را در محدودۀ سنی ۸ تا ۱۲ سال در کالیفرنیا انتخاب کرد که ضریب هوشی حداقل ۱۴۰ داشتند. این میزان ضریب هوشی، حداقلی است که در سطح نبوغ در نظر گرفته می‌شود. میانگین ضریب هوشی شرکت‌کنندگان در این مطالعه ۱۵۰ بود و ۸۰ نفر از این دانش‌آموزان دارای نمره‌ای بالاتر از ۱۷۰ بودند.

 ظرف چند سال بعد، ترمن به پیگیری وضعیت این کودکان ادامه داد تا ببیند چگونه ضریب هوشی بالا می‌تواند بر زندگی آنان تأثیر بگذارد. آنچه ترمن کشف کرد این بود که این دانش‌آموزان تمایل دارند که هم از نظر اجتماعی و هم فیزیکی سازگار باشند. این کودکان نه تنها از لحاظ تحصیلی موفق بودند بلکه سالم‌تر، بلندقدتر، قوی‌تر و کمتر آسیب‌پذیر نسبت به بقیۀ کودکان با IQ پایین‌تر بودند.

پس از مرگ ترمن در سال ۱۹۵۶، چند روان‌شناس دیگر، پژوهش‌های او را ادامه دادند و وضعیت افراد برگزیدۀ ترمن را همچنان مورد پیگیری قرار دادند. این مطالعه که به «مطالعۀ تیزهوشان ترمن» معروف شده تا امروز نیز ادامه یافته و طولانی‌ترین مطالعۀ در حال انجام تاریخ بوده است.

ایرادات مطالعه ترمن

انتقادات چندی به مطالعۀ ترمن به عمل آمده و آن را دارای چند نقطه ضعف تشخیص داده‌اند. نخست آن که مطالعه بر روی یک نمونۀ عمومی صورت نگرفته است.

افراد برگزیدۀ ترمن از سوی معلمانشان و قبل از آن که IQ آن‌ها مورد آزمایش قرار گیرد، معرفی شده بودند. به احتمال زیاد معلمان کودکانی را انتخاب کرده بودند که هم تیزهوش بودند و هم نسبت به سایر کودکانی که ممکن بود همان ضریب هوشی را داشته باشند، سازگارتر و دارای مهارت‌های اجتماعی بیشتری بودند.

 برخی دیگر از پژوهشگران عقیده دارند که اگر هر گروه دیگری هم از کودکان با همان پیشینه به طور تصادفی انتخاب می‌شدند باز هم نتایجی مشابهی به دست می‌آمد.

تحقیقات جدید بر روی IQ 

تنها موردی که به طور قابل اطمینانی از روی IQ می توان پیش بینی کرد، موفقیت تحصیلی است؛ البته باید خاطرنشان ساخت که موفقیت تحصیلی لزوماً به معنی این که فرد در کار یا سایر زمینه‌های زندگی هم موفق خواهد شد نیست. ضریب هوشی بالا، تنها نشانگر یک امکان بالقوه است و نیاز به یک محیط مناسب برای پرورش دارد.

با وجودی که پژوهشگران همچنان میزان تأثیر IQ در موفقیت زندگی را مورد بحث قرار می‌دهند، اغلب پژوهش‌ها از یافته‌های کلّی ترمن پشتیبانی می‌کنند. هوش، عامل مهمی است اما IQ بالا به تنهایی، موفقیت در کار یا سایر زمینه‌های زندگی را تضمین نمی‌کند.

0 پسندیده شده
معصومه حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.