40

هر آنچه باید در مورد بیماری‌های خود ایمنی بدانیم

|
0 دیدگاه

 حتما شما هم با نام بیماری های خود ایمنی آشنایی دارید اما ممکن است درک درستی از این نوع بیماری ها نداشته باشید.

هر آنچه باید در مورد بیماری‌های خود ایمنی بدانیم

در واقع هنگامی که سیستم ایمنی بدن بافت‌های سالم را تشخیص ندهد و تصورکند که آنها اجسام خارجی یا آنتی‌ژن هستند و به آن‌ها حمله ‌ورشود. به این مشکل، بیماری‌ خود ایمنی اطلاق می شود.

بیماری های خود ایمنی را میتوان به دو دسته تقسیم کرد: سیستمیک وموضعی

به نقل از روزنامه خراسان، بیماری سیستمیک میتواند در ارگان‌های مختلف بدن از پوست گرفته تا کلیه و قلب پخش شود.

درحالی‌که، بیماری خود ایمنی موضعی تاثیر خود را روی اندام‌های خاصی از بدن مانند تیروئید، کبد یا غدد آدرنال می‌گذارد. بیماری‌های خود ایمنی می‌تواند روی هر قسمت از بدن ازجمله مفاصل ، عروق خونی، سلول‌های قرمز خون، بافت‌های همبند،

عضلات یا حتی غدد درون‌ریز مانند پانکراس یا تیروئید تاثیر بگذارد. به گفته متخصصان و به نقل از سایت WebMd، حتی کودکان نیز ممکن است دچار بیماری‌های خود ایمنی شوند.

بیماری های خود ایمنی در کودکان

برخی از شایعترین انواع بیماری‌های خود ایمنی در کودکان عبارات است از بیماری‌های کبدی، بیماری سلیاک، بیماری ادیسون، تیروئیدیت اتوایمیون، آرتریت نوجوانان ، اسکلرودرمی نوجوانان، دیابت نوع ۱، بیماری کاوازاکی، چند سندروم خود ایمنی، لوپوس کودکان و ….

علایم بیماری‌های خود ایمنی

علایم بیماری‌های خود ایمنی تا حدودی به آسیب های ناشی از بیماری بستگی دارد. احتمال اینکه در ابتدای بیماری علایم بروز کند بسیار زیاد است درحالی‌که اختلالات دیگر ممکن است بعداً ظاهر شود.

برخی از علایم شایع بیماری‌های خود ایمنی که باید به‌ عنوان علایم آشکاردر کودکان نیز درنظر گرفته شود به شرح زیر است:

* سرگیجه

* تب خفیف

* خستگی

* خشکی دهان یا چشم

* کاهش وزن

* درد مفاصل منتشرشده

* خارش پوست

بسته به این که کدام قسمت بدن تحت تاثیر این بیماری قرار گرفته، علایمی خاص بروز می کند اما علایم عمومی از جمله احساس بیمار بودن، خستگی و خارش می‌تواند در کودکان بیمار رخ دهد.

روش‌های معمول برای درمان بیماری‌های خود ایمنی

از بین بردن علایم، کنترل آسیب ایجادشده به دلیل بیماری و حفظ توانایی بدن کودک برای مبارزه با این بیماری، هدف اصلی از درمان این بیماری است.

تزریق خون:

درصورت اختلالات کلیه و کبد، تزریق خون لازم است به دلیل این‌که خون کافی در بدن تولید نمی شود، .

مصرف مکمل‌ها:

ممکن است پزشک مصرف مکمل‌های جایگزین انسولین، هورمونی یا ویتامین‌ها را برای کودک تجویز کند.

ورزش‌درمانی:

اگر کودک از بیماری خود ایمنی مربوط به مفاصل، عضلات یا استخوان رنج می‌برد، درمان فیزیکی وی برای تقویت عضلات و راحت حرکت دادن قسمت‌های بدن بسیار ضروری است.

داروهای غیراستروئیدی ضدالتهابی: 

این نوع داروها مانند ناپروکسن و ایبوپروفن مسکن است و خشکی، درد و تورم بدن کودک را برطرف می کند.

کورتیکواستروئیدها

 این هورمون ها از طریق غدد فوق کلیوی تولید می‌شود. این هورمون‌ها در قالب تزریق، لوسیون ها، قرص‌ها و افشانه‌ها موجود است. ازآن جا که این داروها بسیار قوی هستند ولذا مصرف دوز بالا ممکن است باعث عوارض جانبی طولانی مدت شود، تنها دوز کم توسط پزشکان تجویز می‌شود.

نوع دیگر درمان شامل تزریق ایمونوگلوبولین وریدی است. گاهی اوقات، درمان به نوع بیماری خود ایمنی کودک، بستگی دارد. به‌عنوان‌مثال، در صورت بیماری کرون (انسداد روده) یا آرتریت ایدیوپاتیک، ممکن است کودک به عمل جراحی نیاز پیدا کند.

درمان نادر دیگر نیز پلاسمافرزیس است  که البته پزشک این روش یعنی درمانی با تعویض پلاسمای خون (پلاسما به‌طور عمده آنتی‌بادی در خون حمل می‌کند.) در فرد بیمار، را تنها در موارد شدید  تجویز می‌کند.

0 پسندیده شده
معصومه حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.