203

کم‌هوش، اما دوست‌داشتنی: سندرم ویلیامز

|
0 دیدگاه

سندرم ویلیامز یک اختلال تکامل عصبی ژنتیکی است. در مبتلایان به این بیماری بازوی بلند کروموزم شماره ۷ حذف می‌شود.

کم‌هوش، اما دوست‌داشتنی: سندرم ویلیامز

شیوع سندرم ویلیامز تقریبا یک مورد در هر بیست تا سی هزار تولد است.به احتمال زیاد، وقتی جملات بالا را خوانید، پیش خود فکر می‌کنید که کسانی که به این سندرم دچار هستند، مشابه سایر نقایص عصبی، به خاطر این نقص تکاملی بایستی افرادی منزوی باشند.

اما سندرم ویلیامز ویژگی‌های جالبی دارد که در کمتر نقص تکاملی دیده می‌شود. مبتلایان به این بیماری ظاهری بشاش دارند، بسیار اجتماعی هستند و با همه می‌جوشند! آنها گرچه توانایی ذهنی متوسط رو به ضعیف دارند، اما در میهمانی‌ها و همایش‌ها در چشم بیگانه‌ها زل می‌زنند و با حرف‌هایشان خودشان را در دل آنها جا می‌کنند!

تصور می‌رود که بزرگ‌تر بودن قسمتی از مغز این بیماران به نام آمیگدال باعث کاهش واهمه آنها در معاشرت با بیگانه‌ها باشد.در سندرم ویلیامز، ناراحتی‌های قلبی مثل تنگی آئورت هم دیده می‌شود.

اما شاید شاخص‌ترین و عجیب و غریب‌ترین چیز در این بیماران این باشد که آنها عاشق موسیقی هستند و استعداد زیادی در موسیقی دارند.

حتی بعضی از مبتلایان به این سندرم، استعداد قابل توجهی در نواختن آلات موسیقی از جمله پیانو دارند و حتی می‌توانند از عهده اجرای یک اپرا به صورت بی‌نقش برآیند.

0 پسندیده شده

معصومه حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.