96

اثرات مثبت تعامل اجتماعی در طول دوره شیمی درمانی

|
0 دیدگاه

محققان آزمایشی را تدارک دیدند تا اثر تعامل اجتماعی در طول دوره شیمی درمانی را بر نرخ بقای بیماران بررسی کنند که نتیجه آن را در این مطلب می خوانیم.

اثرات مثبت تعامل اجتماعی در طول دوره شیمی درمانی

تأثیر مثبت تعامل اجتماعی بر کیفیت زندگی بر کسی پوشیده نیست، به طوری که در حوزه سلامت نیز می تواند بر شانس یک فرد برای گذراندن بهتر دوره شیمی درمانی اثر مثبت داشته باشد. با اینکه سرطان همچنان به عنوان یکی از دلایل اصلی مرگ در سراسر جهان به حساب می آید نرخ نجات از این بیماری نیز در سال های اخیر بسیار بالا رفته است.

با این حال اطلاعات کمی در مورد تعامل اجتماعی و احتمال اثرگذاری آن بر درمان های متداول سرطان مانند شیمی درمانی وجود دارد.

به همین دلیل محققان مرکز پژوهشی ملی ژنوم انسان با همکاری دانشگاه آکسفورد انگلستان (NHGRI) آزمایشی را تدارک دیدند تا اثر تعامل اجتماعی در طول دوره شیمی درمانی را بر نرخ بقای بیماران بررسی کنند. سؤال این بود که آیا شانس زنده ماندن ۵ ساله بیماران، تحت تأثیر تعامل با افرادی بود که خودشان هم تحت شیمی درمانی و زنده مانده بودند؟

تاثیرات روابط اجتماعی در طول دوره شیمی درمانی

آنها سوابق پزشکی ۴۶۹۱ بیمار مبتلا به سرطان را که تحت شیمی درمانی بودند، به طور متوسط ۶۰ سال داشتند و ۴۴ درصدشان مرد بودند بررسی و اندازه گیری کردند.

محققان که به بررسی «حضور همزمان در بخش شیمی درمانی» علاقه داشتند شبکه ای از بیماران تشکیل دادند که می توانستند در این بخش باهم زندگی کنند و تمام زمانی را که می توانستند در ارتباط با هم وقت بگذرانند دراختیارشان قرار دادند. آنها برای تعیین نفوذ اجتماعی به «حضور همزمان همسایه بسیار نزدیک» وزن دادند و در ضمن نرخ مرگ و میر ۵ ساله آنها را نیز لحاظ کردند.

این مطالعه نشان داد که ارتباط داشتن با بیمارانی که دست کم برای ۵ سال پس از تکمیل شدن دوره درمان از سرطان نجات یافته بودند نرخ بقا را در افراد دیگر افزایش داد. در مقابل، برقراری ارتباط با آنهایی که احتمال کمتری داشت که حداقل ۵ سال زنده بمانند شانس بقای بیماران را پایین آورد.

به عبارت دقیق تر وقتی بیماران سرطانی با افرادی وقت می گذراندند که هنوز ۵ سال از نجات یافتنشان نگذشته بود احتمال مردن در ۵ سال ابتدایی پس از شروع درمان با شیمی درمانی به ۷۲ درصد می رسید. این درحالی است که برقرای ارتباط با بیمارانی که حداقل ۵ سال پس از درمان زنده مانده بودند موجب کاهش مرگ و میر آنها تا ۶۸ درصد شد.

دانشمندان این یافته ها را با شانس بقای یک بیمار مبتلا به سرطان در حالت انزوا مقایسه کردند و به این نتیجه رسیدند که تعامل اجتماعی می تواند ۲ درصد شانس زنده ماندن را افزایش دهد. به گفته آنها شاید این رقم، بزرگ به نظر نرسد اما واقعاً مهم و حیاتی است. اگر شما ۵۰۰۰ بیمار را در ۹ سال در نظر بگیرند، همین ۲ درصد می تواند به نجات جان ۱۰۰ نفر بینجامد.

نکته مهم در اینجا پاسخ بدن انسان به استرس است که منجر به تشکیل هورمون آدرنالین می شود و روابط اجتماعی سطح آن را تنظیم می کند.

0 پسندیده شده
معصومه حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.