145

درمان تازه ای برای مغز شیمیک کشف شد

|
0 دیدگاه

شیمی‎درمانی رایج‎ترین شکل در دسترس برای درمان سرطان است، اما عوارض جانبی آن نیز به خوبی شناخته شده است.

درمان تازه ای برای مغز شیمیک کشف شد

تحقیق جدید در مورد مکانیسم پشت اختلال شناختی که اغلب با شیمی‎درمانی همراه است به بررسی می‎پردازد و گزینه‎های تازه‎ای برای درمان این عوارض جانبی در مغز ارائه می‎دهد.

“انستیتو ملی سرطان” تخمین می‌زند که در حال حاضر ۱۵٫۵ میلیون نفر بازماندة سرطان در ایالات متحد آمریکا زندگی می‌کنند.

در حدود یک‎سوم بیمارانی که تحت شیمی‎درمانی قرار می‎گیرند بر اثر این نوع درمان دچار اختلالات شناختی می‎شوند. اختلال عملکرد شناختی مرتبط به شیمی‎درمانی عموماً زیر عنوان “مغز شیمیک”* شناخته می‎شود.

علایم مغز شیمیک شامل دشواری در به خاطر آوردن چیزها، مشکلات تمرکز و پردازش اطلاعات، و حالت گیجی عمومی است. یک نظرسنجی از بازماندگان سرطان نشان داده است که در مقایسه با همتایان غیر سرطانی خود، این گروه از افراد ۴۰ درصد محتمل‎تر است که خبر از مشکلات شناختی بدهند.

در آخرین گردهم‎آیی “انجمن مواد شیمیایی آمریکا”، محقق شاغل در دانشگاه کانزاس و استاد رشتة شیمی، مایکل جانسون / Michael Johnson، مطالعاتی علمی را ارائه داد که به صورت بالقوه خبر از درمان جدیدی برای اختلالات شناختی مرتبط با شیمی‎درمانی ارائه می‎دهند.

جانسون می‌گوید: “’مغز شیمیک’ چیزی است که دکترها بر مبنای شکایت بیماران در موردش چیزهایی آموخته‌اند. علایم این وضعیت شامل کاهش حافظة شفاهی و بصری است – بنابراین اگر شما با کسی گفت و شنیدی انجام دهید، ممکن است در به یاد آوردن آن دچار مشکل شوید.

ممکن است دچار کمبود تمرکز شوید، بنابراین اگر سعی دارید که مثلاً مالیات بپردازید، ممکن است تمرکز روی موضوع برایتان مشکل شود. همچنین ممکن نتیجة امر کاهش سرعت پردازش اطلاعات باشد، بنابرای ممکن است فکر کردن در مورد پاهایتان برایتان دشوارتر شود چون ممکن است در به یاد آوردن لغات و کلمات دچار مشکل شوید.”

یافته‎های جدید ارائه شده از سوی جانسون با استفاده از مدل‎های جوندگان به بررسی شیمی پشت اختلالات شناختی می‌پردازد.

داروی KU-32 ممکن است از مغز شیمیک پیشگیری کند

یک مورد از چنین مطالعه‎ای که مرجع جانسون است – و توسط وی و با همیاری دیوید جارمولوویکز / David Jarmolowicz از دپارتمان “علوم رفتاری کاربردی در دانشگاه کانزاس”، و همکاران انجام شد – نشان می‎دهد که داروی رایج در شیمی‎درمانی به نام ۵ – فلوروراسیل به یکپارچگی میلین آسیب می‌رساند.

میلین لایة محافظتی از جنس چربی و پروتئین‎ها است و پیرامون مغز تشکیل می‎شود.

صدمه به میلین مسؤول کمبودهای بازسازی سلول‎های عصبی در هیپوکامپوس – ناحیه‌ای از مغز که در فراگیری و حافظه نقش اساسی دارد- و همچنین اختلال عملکرد میتوکندری سلول‎ها می‌شود، که به نیروگاه سلول‎ها معروف است و در آن مواد غذایی به انرژی تبدیل می‌گردد.

به علاوه‌ مطالعة منتشر شده در نشریة “پژوهش رفتار مغز” نشان می‎دهد که شیمی‎درمانی میزان آب اکسیژنه را در مغز افزایش می‎دهدو اینکه یک ترکیب شیمیایی موسوم به KU-32 می‎تواند معکوس کنندة اثرات منفی این مادة اضافی باشد.

این پژوهش نشان می‎دهد که KU-32 می‎تواند نزول شناختی ناشی از شیمی‎درمانی را در موش‎های صحرایی متوقف کند.

مایکل جانسون یافته‎های مطالعه را توضیح می‎دهد:

“بر مبنای نتایج اولیة مطالعه، ما پی بردیم که آب اکسیژنه در مغز موش‎های صحرایی تحت شیمی‎درمانی به طور موقت افزایش پیدا می‎کند.

از آنجا که آب اکسیژنه یک اکسیژن واکنشی خاص و بالقوه آسیب زننده است،امکان دارد که بر عملکرد شناختی اثر بگذارد.از این گذشته ما می‎توانیم درمانی داشته باشیم که بتواند به عنوان یک عامل پیشگیری در رفع این مشکل خدمت کند.

ما فهمیده‌ایم که KU-32 از اختلال شناختی پیشگیری می‌کند، و داده‎های عصبی‎شیمیایی ما نشان می‎دهد که این ترکیب می‎تواند از افزایش ایجاد آب اکسیژنه پیشگیری نماید.”

شیمی‎درمانی به دوپامین و سروتونین آسیب می‎رساند

این نتایج بر بنیان تحقیق پیشین توسط جانسون و همکارانش به دست آمده است. یک مقاله که اخیراً در نشریة “ACS عصب‌شناسی شیمیایی” منتشر شد عوارض جانبی شیمی‎درمانی را در پیام‌رسان‎های عصبی دوپامین و سروتونین مورد بررسی قرار می‎دهد.

دوپامین یکی از پیام‎رسان‎های عصبی اصلی است که نقشی کلیدی در آموزش، حافظه و دیگر مهارت‎های شناختی بازی می‎کند.

سروتونین به میزان زیادی با وضعیت‎های احساسی و عاطفی مرتبط است و همچنین در میان سایر موارد به کنترل خلق و خو و کیفیت خواب کمک می‎کند.

جانسون می‎گوید: “دوپامین در بسیاری از نواحی مغز یافت می‌شود اما به طور مشخص در ناحیة جسم مخطط مغز فراوان است. جسم مخطط داده‎های ورودی را از دیگر بخش‌های مغز نظیر کورتکس، می‌گیرد، و در حالی که داده‎های ورودی مورد نیاز را که برای اقدام عملی تفسیر می‌شوند، تقویت می‌کند،

داده‎های نالازم را از صافی می‎گذراند. دوپامین یکی از بازیگران اصلی در چگونگی پاسخ‎گویی مغز است. ما احساس کردیم که دگرگونی ناشی از شیمی‌درمانی در دوپامین می‌تواند به طور بالقوه در بروز اختلال شناختی نقش داشته باشد.”

مطالعه دریافته است که درمان با استفاده از داروی رایج شیمی‎درمانی به نام کاربوپلاتین آزاد شدن دوپامین و سروتونین را در مغز موش‎های صحرایی مختل می‎کند.

موش‎هایی که این درمان روی آنها صورت گرفته بود در مقایسه با موش‌هایی که چنین درمانی نگرفته بودند ۴۲ درصد دوپامین کمتر و ۵۵ درصد سروتونین کمتر آزاد کردند.

جانسون توضیح می‎دهد: “سروتونین در افسردگی و اختلال شناختی دخیل است. ما می‎خواستیم سروتونین را اندازه‎گیری کنیم تا ببینیم که آیا این تأثیری عمومی است یا خیر. این معلوم می‎کند که سروتونین هم تحت فشار است، بنابراین محتمل است که مواد شیمیایی بر سیستم پیام‎رسانی عصبی غیر از دوپامین نیز اثر می‌کنند و همچنین نقش مهمی دارند.”

جانسون می‎نویسد که این یافته‎ها می‎تواند راه تازه‎ای برای درمان علایم مغز شیمیک باز کند و همچنین تحقیق مفیدی در مورد بیماری‎های دیگر باشد.”

دکتر مایکل جانسون می‎گوید: “بنا بر اطلاعات ما این نخستین مطالعه‎ای است که به اتفاقات مربوط به رها شدن پیام‎رسان‎های عصبی در نتیجة استفاده از مواد شیمی‎درمانی می‎پردازد.

یقیناً این برای محققان جالب خواهد بود که درمان‎هایی را برای مغز شیمیک و همچنین دیگر اختلالاتی که ممکن است باعث اختلال عملکرد شناختی شوند، توسعه دهند.”*مغز شیمیک به عنوان معادلی برای chemo brain آمده است.

0 پسندیده شده
معصومه حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.