85

رفتارهایی که کودک آزاری عاطفی محسوب می شوند

|
0 دیدگاه

رابطه عاطفی بین اطرافیان و کودک در سلامت روان کودک بسیار موثر است و هرگونه واکنش‌ها تحقیرآمیز، طرد، توهین و سرزنش کودک به وسیله والدین و اطرافیان، کودک آزاری عاطفی محسوب می‌شود.

رفتارهایی که کودک آزاری عاطفی محسوب می شوند

کودک‌ آزاری عاطفی چیست؟

انسان نیازمند توجه است و کودکان این نیاز را زیاد در خود احساس می‌کنند و به روش‌های متفاوت آن را نشان می‌دهند. بعضی خانواده‌ها بلد نیستند به کودک خود دوستی کنند یا آن‌قدر درگیر پرسشها خود هستند که فراموش می‌کنند فرزندی دارند که نیازمند توجه است.

رابطه کودک با مادر دو بخش دارد که عبارتند از وابستگی (احساس مادر نسبت به کودک) و دلبستگی (احساس کودک نسبت به مادر). وابستگی پیش از تولد در مادر به وجود می‌آید و زمانی که نوزاد را بلافاصله بعد از تولد در آغوش مادر قرار می‌دهند،

تماس پوست با پوست مادر و نوزاد، احساس وابستگی مادر به کودک را زیاد کردن می‌دهد. دلبستگی از حوالی شش ماهگی به بعد در کودک به وجود می‌آید و تا دو سه سالگی کامل می‌شود.

رفتارهایی که کودک آزاری عاطفی محسوب می شوند

والدین و مراقبانی که کودک را طرد می‌کنند یا به او اجازه نمی‌دهند با دوستان و هم‌سن و سالان خود ارتباط داشته باشد، عملا کودک را منزوی می‌کنند یا والدینی که جهت کنترل کردن کودک، او را از چیزی می‌ترسانند یا ترس‌های خود را به او انتقال می‌دهند یا وجود او را در منزل نادیده می‌گیرند و به احساسات او توجه نمی‌کنند،

در واقع مرتکب کودک آزاریعاطفی شده‌اند. کودکی که نادیده گرفته شود در روابط خود با همسالان و خواهر و برادر خود درگیر مسابقه و حسادت بیمارگون می‌شود.یکی از مهم‌ترین آزارهای روحی، بد رفتاری عاطفی و بی‌توجهی و نادیده گرفتن کودک هست.

بد رفتاری عاطفی دایره وسیعی دارد، واکنش‌ها و نگرش‌های منفی مداوم نسبت به کودک به صورت کلامی، به کار بردن الفاظ زشت در صحبت و شوخی‌های منفی مکرر با او که باعث می‌شود کودک خود را بی‌ارزش و مستحق توهین بداند، این احساس بی‌ارزشی، کودک را مستعد انواع اختلالات روانی می‌کند.

غالبا آثار مخرب کودک آزاری عاطفی در دخترها به صورت افسردگی و در پسرها به شکل پرخاشگری خود را نشان می‌دهد،

سایر علائم عبارتند از: اضطراب و ناآرامی، گریه، سکوت، بی‌قراری، ترس، ترس‌های شدید از موقعیت و افراد، پرخاشگری و ناتوانی در کنترل احساسات، ضعف در تصمیم‌گیری و انتخاب، ضعف در بیان احساسات، کمبود اعتماد به نفس، ناتوانی در ابراز وجود و رفتارقاطعانه، احساس کم ارزشی، طرد شدگی و حقارت،

احساس خلأ عاطفی و ناامنی عاطفی ـ روانی، وجود رفتارهای انزواطلبانه، مردم گریزی و بعضا داشتن افکار و تمایلات خودکشی.

 برای درمان، مورد نیاز است ابتدا جلسات مشاوره مداوم و منظم جهت والد و مراقب کودک تشکیل شود و علاوه برآن کودک نیز در جلسات درمان گروهی قرار خواهد گرفت و با استفاده از روش‌های تقویت رفتاری و انگیزشی، می‌توان نیاز به دیده شدن را در کودک برآورده کرد.

0 پسندیده شده
معصومه حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.