540

آبسه کبدی: درمان، علائم و علت‌ها

|
0 دیدگاه

آبسه کبدی ناشی از ارگانیسم‌های بیماری زا مانند انواع باکتری، استرپتوکوک، اورئوس، یا انتامبا هیستولیتیکا می‌باشد.

انواع آبسه کبدی

از نظر علت شناسی، سه نوع اصلی آبسه کبدی وجود دارد:
آبسه کبدی پیوژنیک که اغلب چند میکروبی است.
آبسه کبدی آمیبی، که ناشی از “انتامبا هیستولیتیکا” می‌باشد.
آبسه‌های قارچی که اغلب مربوط به گونه‌های کاندیدا هستند.

علت‌ها و دلایل آبسه کبدی

علت‌های احتمالی بسیاری برای آبسه کبدی وجود دارد از جمله:
عفونت شکمی، مانند آپاندیسیت، دیورتیکولیت، یا روده سوراخ
عفونت خون
عفونت ناشی از لوله‌های درون (مجاری تخلیه) صفرا
آندوسکوپی از طریق لوله‌های درون صفرا
ضربه و آسیب شدید به کبد
شایع‌ترین باکتری‌های عامل آبسه کبدی، عبارتند از:
اشرشیاکلی
باکتریودس
انتروکوکوس
کلبسیلا پنومونیه
استافیلوکوکوس اورئوس
استرپتوکوک
در اغلب موارد، بیش از یک نوع باکتری موجب آبسه کبدی می‌شود.

علائم و نشانه‌های آبسه کبدی

درد قفسه سینه (پایین سمت راست)
درد در قسمت راست بالای شکم (شایع‌تر) یا در سرتاسر شکم (کمتر شایع است)
مدفوع به رنگ خاک
ادرار تیره
تب و لرز
کاهش اشتها
تهوع، استفراغ
کاهش وزن
ضعف
زردی پوست (یرقان)

تست‌ها و آزمایشات

آزمایشات احتمالی شامل سی تی اسکن و سونوگرافی شکم، آزمایش خون بیلی روبین، کشت خون برای شناسایی باکتری، شمارش کامل سلول‌های خون (CBC)، بیوپسی از کبد و تست‌های عملکرد کبدی می‌باشند.در صورت مشاهده هر گونه علائم این اختلال به مرکز ارائه دهنده مراقبت‌های بهداشتی مراجعه کنید:

۱- درد شدید شکم
۲ – گیجی و کاهش سطح هوشیاری
۳ – تداوم تب بالا
۴ – سایر علایم جدید در طی درمان یا پس ازآن

روش‌های درمان

درناژ و مدیریت عمومی

درناژ آبسه، یک روش درمان مطلوب برای آبسه‌های کبدی پیوژنیک است.
آسپیراسیون، باید برای رنگ آمیزی گرم و کشت هوازی / بی هوازی ارسال شود. ارزیابی قارچ و عوامل بیماری‌زای مایکوباکتریوم. E. هیستولیتیکا، باید بر اساس عوامل اپیدمیولوژیک در نظر گرفته شود.

آسپیراسیون با سوزن هدایت شده از طریق CT یا US همراه با سوند درناژ یا بدون آن به عنوان انتخاب روش اولیه:
موفقیت تا ۹۰٪ از موارد.
درصورتی درناژ ناکافی باشد، ممکن است درناژ جراحی نیز لازم باشد.

آسپیراسیون از راه پوست بدون قرار دادن سوند، که اخیرا” مشابه روش قرار دادن سوند، موفقیت آمیز بوده است.

باید توجه داشت که احتمال تکرار آسپیراسیون مورد نیاز در حدود ۵۰٪ است و قرار دادن سوند باید برای آبسه‌های بزرگ با قطر بیشتر از ۵ سانتی متر در نظر گرفته شود. عوارض درناژ از راه پوست عبارت از ایجاد سوراخ در اندام‌های مجاور شکم، پنوموتوراکس، خونریزی و نشت محتویات آبسه در صفاق می‌باشند.

همچنین توصیه‌های عمومی برای حداقل یک هفته پس از درناژ با CT باید مراعات گردد.

درناژ جراحی: ممکن است در زمینه‌های خاصی به عنوان درمان اولیه در نظر گرفته شود.

آبسه مجتمع
آبسه‌های متعدد
آبسه زیرپوستی غیرقابل دسترسی
آبسه‌های بزرگ (قطر بیشتر از ۵ سانتی متر)
وجود یک مشکل جراحی مرتبط
درناژ ممکن است به روش لاپاروسکوپی انجام گیرد.

هپاتوتومی (کبد برداری): به طور کلی رویکردی موفق است، اما بهبود تکنیک‌های انجام شده از راه پوست، در اکثر موارد باعث تنزل آن به عنوان مدیریت ثانویه شده است.
مدیریت پزشکی: بیمارانی را که در معرض خطر بالا برای انجام درناژ هستند و یا دارای آبسه کوچک یا چندگانه باشند، برای روش درناژ نامناسب درنظر می‌گیرد.

درمان با آنتی بیوتیک

پوشش تجربی باید شامل انتروباکتریاسه، انتروکوک، بی‌هوازی‌ها و در برخی از شرایط استافیلوکوک‌ها و استرپتوکوک‌ها باشد.
در یک وضعیت پایدار بیمار، درمان با آنتی بیوتیک ممکن است تا پس از انجام آسپیراسیون / درناژ به منظور افزایش نتیجه کشت به تعویق افتد.
درمان تجربی ضد قارچی در بیماران دچار نقص سیستم ایمنی که در معرض خطر کاندیدیازیس منتشر مزمن هستند، در نظرگرفته می‌شود.
نتایج کشت ممکن است برای پوشش‌ تجربی محدود مفید باشد، اما برای آبسه پیوژنیک، پوشش بی هوازی نباید به دلیل دشواری کشت این موجودات، متوقف شود.
رژیم تجربی: ممکن است بر اساس نتایج کشت محدود شود.
آمپی سیلین به همراه جنتامایسین به همراه مترونیدازول

جایگزین‌ها:

سفوتاکسیم یا سفتریاکسون بعلاوه مترونیدازول
پیپراسیلین / تازوباکتام

درصورت احتمال آبسه آمیبی کبد، اضافه کردن مترونیدازول باید در نظرگرفته شود.

کرباپنوم: مناسب برای تک درمانی است، به خصوص اگر بیمار در معرض خطر بالا برای GNRs پایدار و یا یک ارگانیسم مقاوم به چند دارو باشد.
ارتاپنم
ایمی پنم
مروپنم
دورپنم

فلوروکینولون: اغلب به عنوان یک رژیم خوراکی برای درمان طولانی مدت پس از اتمام دوره درمان اولیه تزریقی استفاده می‌شود.
سیپروفلوکساسین، لووفلوکساسین یا موکسی فلوکساسین همراه با مترونیدازول
مدت زمان: اگر درناژ کافی با مهار تب و لکوسیتوز حاصل شود:

معمولا” ۱۴-۴۲ روز.

ممکن است در بیماری که تحت درناژ ناکافی و یا تحت درمان بدون درناژ قرار گرفته است، دوره‌های طولانی‌تر (تا چند ماه) مورد نیاز باشد.
پیگیری بررسی آزمایشات تصویربرداری در بیماران دارای پاسخ بالینی کمتر از حد مطلوب، در نظر گرفته می‌شود.
از CT اسکن و یا سونوگرافی استفاده شود.
توجه: نتایج تصویربرداری ممکن است ضعیف‌تر از نشانه‌های بالینی پاسخ باشد.

پیگیری درمان

درصورت عدم درمان، میزان مرگ و میر مرتبط با آبسه کبدی پیوژنیک نزدیک به ۱۰۰٪ است. در برخی از زمینه‌ها با انجام درمان، میزان مرگ و میر کمتر از ۱۵٪ است. این میزان وابسته به بیماری‌های زمینه‌ای است.

عود مکرر بعد از آسپیراسیون ساده از راه پوست و بدون قرار دادن یک درن موقت و یا در بیمارانی که درن آنها خیلی زود برداشته شده است، رخ می‌دهد.

پیشگیری

هنگام سفر به کشورهای گرمسیری که دارای وضعیت بهداشت نامناسبی هستند، از آب تصفیه شده بنوشید و از مصرف سبزیجات نپخته و یا میوه با پوست اجتناب کنید.

0 پسندیده شده
معصومه حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.