597

شکستگی دنده

|
0 دیدگاه

شکستگی دنده آسیبی شایع بوده که در اثر ترک یا شکستگی یکی از استخوان‌های قفسه سینه ایجاد می‌شود.

  شکستگی دنده

شایع‌ترین علت این عارضه ترومای قفسه سینه در نتیجه سقوط از ارتفاع، تصادف با وسایل نقلیه یا ضربه به هنگام ورزش است.

در بیشتر موارد، دنده‌ها صرفا ترک خورده‌اند. ترک خوردگی دنده با وجود دردناک بودن، به اندازه شکستگی آن خطرناک نیست. لبه ناهموار دنده شکسته‌شده می‌تواند منجر به آسیب عروق اصلی یا اندام‌های داخلی بدن همچون ریه گردد.

شکستگی دنده معمولا طی یک یا دو ماه خودبخود بهبود می‌یابد. کنترل درد در این عارضه از اهمیت بالایی برخوردار است؛ چرا که تنها در این صورت می‌توان به تنفس عمیق ادامه داده و از عوارض ریوی همچون ذات‌الریه جلوگیری کرد.

نشانه‌ها

درد مرتبط با شکستگی دنده معمولا در اثر عوامل زیر ایجاد یا تشدید می‌یابد:

تنفس عمیق
فشار وارده بر ناحیه آسیب‌دیده
خم کردن یا پیچاندن بدن
زمان مراجعه به پزشک

در صورت دشواری تنفس، احساس درد به هنگام تنفس عمیق و بروز لکه در ناحیه دنده‌ها که در نتیجه تروما رخ می‌دهد، به پزشک مراجعه کنید.

در شرایط احساس فشار، سنگینی یا درد شدید در مرکز قفسه سینه که بیش از چند دقیقه ادامه یابد و همچنین دردی که از سینه به شانه یا بازو سرایت کند، بلافاصله بایستی به پزشک مراجعه کرد؛ چرا که این نشانه‌ها می‌توانند بر بروز حمله قلبی دلالت داشته باشند.

دلایل

در اغلب موارد، شکستگی دنده بر اثر وارد شدن فشار مستقیم(مانند تصادف با وسایل نقلیه، سقوط، سوءاستفاده جنسی از کودکان یا ضربه حین ورزش) صورت می‌گیرد. همچنین دنده‌ها در اثر ترومای مکرر ناشی از ورزش‌هایی همچون گلف، پاروزنی یا سرفه شدید و مزمن نیز ممکن است ترک بردارند.

عوامل خطر

عوامل زیر خطر شکستگی دنده‌ها را افزایش می‌دهند:

پوکی استخوان: ابتلا به این بیماری با کاهش تراکم استخوان‌ها همراه بوده و فرد را مستعد شکستگی استخوان‌ می‌کند.
ورزش‌هایی که احتمال وارد شدن ضربه در آن‌ها بالاست: ورزش‌هایی همچون فوتبال یا هاکی خطر ترومای سینه و متعاقبا شکستگی دنده را افزایش می‌دهند.
وجود آسیب سرطانی در ناحیه دنده: این نوع آسیب‎ها استخوان را تضعیف کرده و مستعد شکستگی می‌کنند.

عوارض

دنده شکسته‌شده می‌تواند به عروق اصلی و اندام‌های داخلی آسیب وارد کند. با افزایش تعداد دنده‌های شکسته‌شده احتمال این آسیب‌ها نیز افزایش می‌یابد. عوارض این عارضه بسته به این که کدام دنده‌ها درگیر باشند، متنوع است. عوارض احتمالی شامل موارد زیر می‌باشند:

پارگی و سوراخ‌شدن آئورت: در اثر شکستگی هر یک از سه دنده اول بالایی، انتهای تیز شکستگی ممکن است باعث از هم گسیختگی آئورت یا دیگر عروق اصلی شود.

گسیختگی ریه: انتهای ناهموار شکستگی دنده‌های میانی، می‌تواند باعث پارگی ریه و خوابیدن آن شود.

پارگی طحال، کبد یا کلیه‌ها: دو دنده پایینی به دلیل دارا بودن انعطاف‌پذیری بیشتر نسبت به سایر دنده‌ها، به‌ندرت دچار شکستگی می‌شوند؛ اما در صورت شکستگی می‌توانند آسیب جدی به طحال، کبد یا کلیه‌ها وارد سازند.

تشخیص

طی ارزیابی فیزیکی، پزشک به‌آرامی ناحیه دنده‌ها را فشار می‌دهد؛ همچنین احتمالا به صدای ریه‌ها گوش کرده و حرکات قفسه سینه را حین تنفس بررسی می‌کند. در قدم بعدی، توصیه روش‌های تصویربرداری زیر محتمل است:

اشعه X: در این روش با استفاده از دوز پایین اشعه X، استخوان‌ها مشاهده می‌شوند؛ اما معمولا در آشکارسازی شکستگی‌های تازه، به‌خصوص ترک‌خوردگی استخوان، کارآمد نیست. این نوع تصویربرداری در تشخیص ریه خوابیده نیز موثر است.

CT اسکن: این روش حتی می‌تواند ترک‌هایی را که با روش اشعه X قابل شناسایی نیستند، تشخیص دهد. مشاهده آسیب‌های وارده به بافت نرم و عروق خونی، در CT اسکن راحت‌تر است. در این تکنولوژی، بازتاب اشعه‌های X از زاویه‌های مختلف دریافت شده و با ترکیب کامپیوتری آن‌ها، تصاویری از برش‌های عرضی ساختارهای داخلی بدن مجسم می‌شود.

MRI: این روش برای مشاهده بافت‌های نرم و اندام‌های اطراف دنده‌ها، به جهت کسب اطمینان از آسیب یا عدم آسیب آن‌ها استفاده می‌شود. همچنین در تشخیص شکستگی‌های ظریف‌تر نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. MRI از آهنربایی قدرتمند و امواج رادیویی، برای تهیه تصویر از برش‌های عرضی مختلف استفاده می‌کند.

اسکن استخوان: این تکنیک برای مشاهده شکستگی در شرایطی که استخوان پس از ترومای مکرر(از جمله سرفه‌های طولانی) ترک برداشته است، مناسب می‌باشد. طی این روش، مقدار کمی از یک ماده رادیواکتیو به داخل جریان خون تزریق می‌شود.

این ماده در استخوان، مخصوصا در نقاط در حال بهبودی، تجمع یافته و توسط اسکنر شناسایی می‌شود.

درمان

اغلب شکستگی‌های دنده خودبخود طی ۶ هفته بهبود می‌یابند. فعالیت‌های محدود‌کننده و قرار دادن منظم یخ بر روی ناحیه درگیر، می‌تواند به بهبود شرایط و تسکین درد کمک کند.

داروها

در صورت احساس درد به هنگام تنفس عمیق، تسکین کافی درد بسیار اهمیت دارد. اگر داروهای خوراکی به اندازه کافی موثر واقع نشوند، پزشک تزریق بی‌حسی طولانی‌مدت اطراف عصب‌های ناحیه را پیشنهاد می‌کند.

 فیزیوتراپی

با تحت کنترل درآمدن درد قفسه‌سینه، پزشک برای کمک به تنفس بیمار انجام تمرین‌های تنفس عمیق را توصیه می‌کند؛ چرا که تنفس کوتاه، بیمار را در خطر ابتلا به ذات‌الریه قرار می‌دهد.

در گذشته، پزشکان از باندهای فشار الاستیک دور قفسه سینه بیمار، برای ثابت و محکم نگه داشتن ناحیه استفاده می‌کردند. از آن جا که این باندها در ناحیه قفسه سینه مانع از انجام تنفس عمیق شده و متعاقبا خطر ذات‌‌الریه را افزایش می‌دهد، برای درمان شکستگی دنده توصیه نمی‌شوند.

0 پسندیده شده
معصومه حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.