485

بیماری دست، پا و دهان چیست؟

|
0 دیدگاه

بیماری دست، پا و دهان یک بیماری ویروسی شایع است که معمولاً در شیرخواران و بچه های کم تر از ده سال دیده می شود (زیر ۵ سال بیش تر است) و ممکن است گاهی در بزرگسالان نیز دیده شود.

بیماری دست، پا و دهان چیست؟

از آن جا که در فصل پاییز قرار داریم و این بیماری در بهار و پائیز شایع تر است لازم است مطالبی را در مورد آن بیاموزیم. شروع بیماری معمولاً به صورت تب، کاهش اشتها، گلودرد و احساس خستگی و بی حالی است. یکی دو روز بعد از آغاز تب، زخم های دردناک در دهان ایجاد می شود.

به این صورت که ابتدا در عقب دهان نقاط قرمزرنگی ایجاد شده و بعد تبدیل به تاول و زخم می شود. طی یک تا دو روز روی پوست کف دست و پا، دانه هایی قرمزرنگ و گاهی تاول مانند ایجاد می شوند و ممکن است این دانه ها روی زانوها، آرنج، باسن و ناحیه تناسلی نیز باشند.

اگر درد زخم ها در دهان مانع دریافت مایعات کافی شود، برخی کودکان به خصوص اطفال کم سن دچار کمبود آب در بدن می شوند. همه افراد تمام این علایم را هم زمان نخواهند داشت و ممکن است بزرگسالان بدون هیچ علامتی مبتلا شوند و ویروس را به دیگران انتقال دهند.

عامل این بیماری ویروسی از خانواده انتروویروس است و معمولاً ناشی از کوکساکی ویروس A16 یا گاهی انتروویروس ۷۱ است. ویروس در ترشحات بینی و دهان، مایعات داخل تاول ها و مدفوع وجود دارد. ویروسی که بیماری دست، پا و دهان را ایجاد می کند از راه های زیر منتقل می شود:

تماس فردی نزدیک
از طریق هوا به وسیله عطسه یا سرفه
تماس با مدفوع
تماس با سطوح و وسائل آلوده

به عنوان مثال ممکن است فرد از طریق بوسیدن فرد مبتلا یا دست زدن به دستگیره در آلوده به ویروس و سپس مالیدن دست به چشم، دهان یا بینی مبتلا شود. بیماری از طریق حیوانات منتقل نمی شود.

معمولاً طی هفته اول ابتلا، بیشترین شانس انتقال بیماری به دیگران وجود دارد و گاهی تا هفته ها بعد از رفع علایم این شانس باقی می ماند یا بزرگسالان بدون نشان دادن علایمی، ویروس را منتقل می کنند؛ لذا اهمیت رعایت بهداشت از جمله شستن دست ها زیاد است.

از عوارض بیماری دست، پا و دهان که ندرتاً اتفاق می افتد؛ مننژیت ویروسی یا مننژیت غیرعفونی است که سبب تب، سردرد، سفت شدن گردن و درد می شود. عارضه دیگر التهاب مغز است که نادرتر بوده و ممکن است ناخن های دست و پا چند هفته بعد از این بیماری در بچه ها بیفتد که این حالت موقت بوده و بدون درمان مجدداً رشد خواهند کرد.

تشخیص بیماری معمولاً بالینی است و به ندرت نیاز به اقدامات آزمایشگاهی دارد. این بیماری واکسنی ندارد و راه های کم کردن شانس ابتلا به صورت زیر است:

شستن صحیح دست ها به وسیله آب گرم و صابون که در قسمت قبل توضیح داده شد، به ویژه بعد از تعویض پوشک و استفاده از دست شویی.
تمیزکردن و ضدعفونی کردن سطوحی که مرتباً به آن دست زده می شود و نیز اسباب بازی ها
اجتناب از بوسیدن و بغل کردن یا استفاده از قاشق و لیوان مشترک با افراد مبتلا به بیماری دست، پا، دهان

این بیماری درمان خاصی ندارد. اگر به علت زخم های دهانی، نوشیدن مایعات کافی جهت حفظ آب بدن فرد مبتلا امکان پذیر نباشد باید توسط سرم وریدی مایعات فراهم شود. برخی از مسکن های بدون نسخه، تب و درد را تسکین می دهند اما از تجویز آسپیرین به این اطفال باید خودداری شود.

از دهان شویه یا اسپری های بی حس کننده مخاط دهان، می توان جهت تسکین استفاده کرد و اگر فردی علایم شدیدتری دارد باید به پزشک جهت کنترل علایم مراجعه کند.

معصومه حیدری
از این نویسنده

بدون دیدگاه

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.