1757

علت افتادگی مچ پا و درمان آن

|
2 دیدگاه

افتادگی مچ پا حالتی است که فرد نمی تواند قسمت جلوی پا را بلند کند و انگشتان روی زمین کشیده می شوند.

علت افتادگی مچ پا و درمان آن

این بیماری می تواند علل، علائم و نشانه های متفاوتی داشته باشد که بعد از تشخیص علت افتادگی پا، باید اقدام به درمان نمود. مهم ترین روشهای درمانی این بیماری عبارتند از بریس، ارتز، فیزیوتراپی و ورزش درمانی و جراحی که با صلاحدید پزشک روش مناسب به کار گرفته می شود.

افتادگی مچ پا چیست؟

افتادگی مچ پا که گاهی به آن “مچ پای افتاده” هم گفته می شود عبارت است از ناتوانی در بلند کردن قسمت جلویی پا که باعث می شود انگشتان پا در هنگام راه رفتن روی زمین کشیده شوند.

ممکن است افرادی که افتادگی مچ پا دارند برای اجتناب از کشیده شدن انگشتان پا، زانویشان را از حد نرمال بالاتر ببرند یا در حالیکه پایشان قوس زیادی دارد راه بروند. افتادگی مچ پا می تواند در یک پا یا همزمان در هر دو پا بوجود آید و در هر سنی بروز کند.

در کل، افتادگی مچ پا از ضعف یا فلج عضلاتی که پا را بالا می برند نشات می گیرد. (درعین حال) افتادگی مچ پا می تواند علل مختلف بسیاری داشته باشد و درمان آن هم بر اساس علت آن فرق می کند.

گاهی اوقات افتادگی مچ پا موقتی است در حالی که در موارد دیگر، این افتادگی دائمی است. اگر افتادگی مچ پا دارید می توانید بریسی بپوشید که مچ و روی پا را می پوشاند و پای شما را در وضعیت نرمال نگاه می دارد.

علائم و نشانه ها

افتادگی مچ پا باعث می شود که بلند کردن قسمت جلویی پا دشوار باشد به طوری که ممکن است پا به هنگام راه رفتن روی زمین کشیده شود.

برای مقابله با چنین چیزی می توانید هنگامی که راه می روید ران خود را بلند کنید مانند هنگامی که از پله ها بالا می روید (steppage gait) تا به پای خود کمک کنید تا راه خود را روی زمین باز کند. این نوع راه رفتن عجیب ممکن است باعث شود با هر قدمی که برمی دارید پایتان به زمین برخورد کند. در برخی موارد در پوست قسمت روی پا و انگشتان پا احساس بی حسی وجود دارد.

به طور معمول فقط یکی از پاها به افتادگی مچ پا مبتلا می شود. ولی بسته به علت زمینه ای آن ممکن است هر دو پا به آن مبتلا شوند.

افرادی که علائم افتادگی مچ پا را دارند مبتلا به چیزی هستند که به steppage gait معروف است. steppage gait به این معنی است که وقتی فرد راه می رود پایش به شدت به زمین برخورد می کند. در بسیاری افرادی که از این بیماری رنج می برند،

طرز راه رفتن با پای سالمشان خیلی شبیه راه رفتن روی پنجه پا است که در آن ران را بالاتر از حد نرمال بلند می کنند که باعث می شود پنجه پا پایین بیفتد. در این طرز راه رفتن پا آنقدر بالا برده می شود که از کشیده شدن پنجه پا به زمین و ضربه خوردن پا جلوگیری شود.

ممکن است افراد دیگر پای خود را به طرف بیرون حرکت دهند به طوری که مجبور نباشند رانشان را خیلی بلند کنند که این هم می تواند از علائم افتادگی مچ پا باشد.

علت و دلایل

برخی نواحی مشکل ساز احتمالی که می توانند باعث افتادگی مچ پا شوند عبارتند از:

عصب سیاتیک
بیماری عصبی عضلانی
عصب پرونئال
نخاع
بیماری ژنتیکی
مغز
ریشه عصبی L5
فتق دیسک
دیابت
تروما
فلج چندگانه یا اِسکلروزِ چندگانه
بیماری نورون حرکتی

علت اصلی افتادگی مچ پا مبتنی بر یک اختلال عصبی است زیرا به ندرت برای عضله اتفاق می افتد که عملکرد خود را از دست بدهد یا بیمار شود. مشکل عصبی هم می تواند محیطی یا مرکزی باشد.

آزمایش و تشخیص

معمولا افتادگی مچ پا با یک آزمایش فیزیکی تشخیص داده می شود. پزشک راه رفتن بیمار را مشاهده می کند و تعدادی از عضلات پا را بررسی می کند تا ببیند ضعف دارند یا نه. همچنین ممکن است که او بی حسی ساق پا، روی پا و انگشتان پا را بررسی کند. در برخی موارد آزمایش های بیشتری توصیه می شوند.

تصویربرداری

افتادگی مچ پا گاهی بر اثر رشد استخوان اضافی در کانال نخاعی یا تومور و کیستی بوجود می آید که روی عصب مچ پا در زانو یا ستون مهره ها فشار می آورند. آزمایش های تصویربرداری به این نوع مشکلات اشاره می کنند.

اشعه ایکس. تصاویر اشعه ایکس ساده از میزان پایینی از تابش اشعه برای به تصویر درآوردن توده بافت نرم یا ضایعات استخوانی که می توانند عامل بیماری باشند استفاده می کنند.

سونوگرافی. در این فناوری از امواج صوتی برای ایجاد تصاویر ساختارهای داخلی بدن استفاده می شود. می توان از سونوگرافی برای بررسی کیست ها یا تومورهایی استفاده کرد که ممکن است روی عصب فشار آورند.

توموگرافی کامپیوتری (سی تی اسکن). توموگرافی کامپیوتری تصاویر اشعه ایکس را که از زوایای مختلف بسیاری گرفته شده اند با یکدیگر ترکیب می کند تا تصاویری مقطعی از ساختارهای درون بدن تشکیل دهد.

تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (ام آر آی). این آزمایش تصویربرداری از امواج رادیویی و یک میدان مغناطیسی قوی برای ایجاد تصاویر دقیق استفاده می کند. ام آر آی بخصوص در به تصویر درآوردن ضایعات بافت های نرم که ممکن است یک عصب را فشرده کنند مفید هستند.

آزمایش های عصبی

الکترومیوگرافی (EMG) و مطالعات هدایت عصبی فعالیت الکتریکی عضلات و اعصاب را اندازه گیری می کنند. این آزمایش ها می توانند ایجاد ناراحتی کنند ولی برای تشخیص محل آسیب دیدگی در امتداد عصب مبتلا به بیماری یا تحت فشار بسیار مفید هستند.

درمان

روش درمان افتادگی مچ پا به علت آن بستگی دارد. درمان زود هنگام می تواند شانس بهبودی را بیشتر کند.

روش های درمانی می توانند مشتمل بر موارد ذیل باشند:

بریس های سبک وزن
کفی های کفش (ارتزها)
فیزیوتراپی
جراحی

استفاده از بریس های سبک وزن متداول ترین درمان برای افتادگی مچ پا است. از این بریس ها برای محافظت از پا استفاده می شود.

از فیزیوتراپی برای تقویت عضلات پا و مچ پا استفاده می شود. فیزیوتراپی می تواند توانایی فرد برای راه رفتن را بهبود ببخشد. در برخی موارد، ممکن است استفاده از ابزارهایی الکتریکی برای تحریک اعصاب پا در طول راه رفتن مناسب باشد.

ممکن است برای ترمیم یا کاهش فشار عصب آسیب دیده توصیه به عمل جراحی شود. در مواردی که افتادگی مچ پا دائمی است انجام عمل جراحی برای پیوند مفصل پا و مچ پا یا انتقال تاندون از عضلات قوی تر می تواند به بهبود راه رفتن و ثبات کمک کند.

عصب آسیب دیده را ترمیم می کند یا فشار وارده به آن را کاهش می دهد
مفصل پا یا مچ پا را پیوند می زند یا از عضلات قوی تر تاندون می گیرد
هدف از درمان افتادگی مچ پا بازگرداندن بیماران به چرخه راه رفتن عادی است.

درمان با بریس

بریس یا آتل. استفاده از بریس برای پا ومچ پا یا آتلی که اندازه کفش است می تواند به نگاه داشتن پا در وضعیت نرمال کمک کند.

ارتزهای پا
متداول ترین درمان
قابل قرارگیری در داخل کفش که باعث نگاه داشتن پا با زاویه ۹۰ درجه می شود
ثابت کردن مچ پا در جای خود و کمک به صاف کردن انگشتان پا در هنگام حرکت کردن
فیزیوتراپی
فیزیوتراپی نفش مهمی را در کنترل افتادگی مچ پا ایفا می کند و به بیمار این امکان را می دهد که:

– بهتر حرکت کردن را تجربه کند که منجر به بهبود کیفیت زندگی می شود.

– تمریناتی را انجام دهد که عضلات پا را تقویت می کنند و به حفظ دامنه حرکت زانو و مچ پا کمک می کنند که این خود می تواند به بهبود مشکلات راه رفتن مرتبط با افتادگی مچ پا کمک کند. تمرینات کششی هم بخصوص برای جلوگیری از سفتی پاشنه پا اهمیت دارند.

تحریک عصب

گاهی اوقات تحریک عصبی که پا را بالا می برد افتادگی مچ پا را بهبود می بخشد.

ورزش درمانی

ورزش برای بیماران دچار افتادگی مچ پا درمان اصلی است.

ورزش های تقویت کننده عضلات پا و اندام های تحتانی به حفظ قدرت و ثبات عضلات کمک می کنند. چنین ورزش هایی به تقویت و کشش پا کمک کرده در عین حال تحرک را به مچ پا باز می گردانند.

ورزش های کششی یک درمان عالی برای افتادگی مچ پا هستند. فیزیوتراپیست ها به بیماران توصیه می کنند که روی زمین بنشینند، حوله ای را دور پا قرار دهند، دو لبه حوله را بگیرند و به آرامی آن را به طرف خود بکشند. این ورزش به کشش عضلات پا و پشت ساق پا کمک می کند.

دیگر تمرینات ورزشی عبارتند از انحنا دادن پا و خم کردن پنجه پا. برای اینکه عضلات به اندازه کافی تحریک شوند به چند دوره از این تمرینات و تکرار کردن آن ها نیاز است.

تحریک الکتریکی

ممکن است فیزیوتراپیست ها برای برخی از بیماران دچار افتادگی مچ پا یک رژیم درمانی را توصیه کنند که دربرگیرنده تحریک الکتریکی اعصاب و فیبرهای عضلانی است. چنین چیزی به ایجاد پالس های الکتریکی در عضلات کمک می کند و می تواند تا حدی قدرت و ثبات و قابلیت انقباض عضلات را افزایش دهد.

آموزش راه رفتن

راه رفتن عبارت است از شیوه ای که شخص قدم می زند. اختلال راه رفتن عبارت است از قدم زدنی که از حالت نرمال خارج شود.

آموزش راه رفتن به بیمارانی توصیه می شود که در راه رفتن مشکلات قابل ملاحظه ای دارند. این روش درمان به بیمار کمک می کند تا کارآمدتر قدم بردارد و از طریق تمرینات ترکیبی و تمرینات حفظ تعادل ثبات بیمار در هنگام راه رفتن را بهبود می بخشد.

جراحی

در مواردی که بیماری افتادگی مچ پا هنوز نسبتا تازه است جراحی اعصاب می تواند مفید باشد. اگر این بیماری کهنه شده است، ممکن است پزشک جراحی پیوند استخوان های پا و مچ پا یا عمل انتقال تاندون های در حال کار کردن از یک جا برای جای دیگری از بدن را پیشنهاد کند.

اگر افتادگی مچ پا باعث فقدان حرکت دائمی ناشی از فلج عضلانی شده باشد عمل جراحی می تواند یک گزینه برای درمان باشد. این عمل معمولا انتقال تاندون از عضلات پای قوی تر به عضله ای را دربرمی گیرد که باید مچ پا را به طرف بالا بکشد. نوع دیگری از جراحی شامل پیوند استخوان های پا یا مچ پا برای کمک به ثبات بخشی به مچ پاست.

اگر برای درمان افتادگی مچ پا به عمل جراحی فکر می کنید، با پزشک عمومی یا متخصص ارتوپد پا و مچ پا صحبت کنید. آن ها قادرند چیزهای بیشتری درمورد این عمل و جوانب مثبت و منفی مرتبط با آن به شما بگویند.

به صورت خلاصه، افتادگی مچ پا علل مختلفی دارد که پزشک متخصص ارتوپدی، پس از تشخیص علت، درمان مناسب را انتخاب می کند. مهم ترین این درمانها عبارتند از بریس، ارتز، فیزیوتراپی و ورزش درمانی و جراحی.

1 پسندیده شده
معصومه حیدری
از این نویسنده

2 دیدگاه

توسط: صفاعلیپور

سلام ۴ماه است افتادگی مچ پا ناشی از صدمه عصب سیاتیک دچارهستم.پزشکان ۶ماه صبر تجویز کردن که خوب بشم درغیراینصورت عمل انتقال تاندون انجام بدن.امکان داره افتادگی مچ خودش خودبه خود خوب بشه؟

    توسط: معصومه حیدری

    سلام و عرض ادب خدمت شما
    افتادگی مچ پا علل متفاوتی دارد ولی از شایعترین علل آن بیماری ها و آسیب های عصب پرونئال است. عصب پرونئال شاخه ای از عصب سیاتیک است که به عضلات بالا آورنده مچ و انگشتان پا رفته و موجب انقباض و حرکت آنها میشود. در صورتی که این عصب فلج شود عضلات ذکر شده هم فلج شده و در نتیجه مچ پا دچار افتادگی میشود.عصب پرونئال میتواند به علت آسیب هایی که به عصب سیاتیک در ناحیه لگن وارد میشود و یا به علت فتق دیسک بین مهره ای و یا بیماری ها و تومورهای نخاع و ستون فقرات هم دچار آسیب و فلجی شود.پزشک ارتوپد میتواند علت افتادگی مچ را با استفاده از بررسی های پاراکلینیکی مانند نوار عصبی و با استفاده از روش های تصویربرداری ارزیابی کرده و درمان متناسب با آن را انجام دهد.منظور از افتادگی مچ پا چیست ؟

    افتادگی مچ پا عارضه ای است که ممکن است به دنبال انواع مختلفی از بیماری ها و یا آسیب ها ایجاد شود و وجه اشتراک تمام این بیماری ها و آسیب ها ، تخریب دائمی ویا موقت عصب پرونئال و در نتیجه فلج و یا ضعف عضلات پلنتار فلکسور پا است که منجر به ناتوانی فرد در بالا آوردن پنجه پا می شود . این ناتوانی الگوی طبیعی راه رفتن بیمار را تحت تاثیر قرار می دهد و بیمار مجبور است برای جلوگیری از زمین خوردن به دلیل کشیده شدن پنجه پا بر روی زمین ، پای خود را از زانو خم کرده و بالا بیاورد . در نتیجه راه رفتن برای بیمار سخت تر شده و انرژی بیش تری مصرف می کند بنابراین چنین مشکلی برای افراد به شدت محدود کننده خواهد بود .

    درمان و یا کنترل افتادگی مچ پا :
    بهبودی افتادگی مچ پا به علت و مدت ابتلا به آن بستگی دارد . ممکن است افتادگی موقت باشد که در این صورت با مراجعه به موقع بیمار بدون باقی گذاشتن هیچ گونه کوتاهی در تاندون ها بعد از مدتی به طورکامل بهبود خواهد یافت .
    ایجاد تغییرات کوچک در خانه مانند مرتب کردن بهم ریختگی ها و استفاده از فرش ها و پادری هایی که روی زمین حرکت نمی کنند می تواند به جلوگیری از افتادن فرد کمک کند. اقداماتی هم وجود دارند که فرد می تواند برای کمک به ثبات بخشی به پا و بهبود توانایی راه رفتن خود آن ها را در پیش بگیرد. البته در صورتی که افتادگی موقت باشد معمولا نیاز به جراحی نیست . این اقدامات عبارتند از :
    ۱ –فیزیوتراپی : به منظور تقویت عضلات پا، مچ پا و ساق پا.
    ۲ – پوشیدن ارتز پا- مچ پا به منظور نگاه داشتن پا در وضعیت نرمال.
    ۳ – تحریک الکتریکی عصب – در موارد خاص می تواند به بلند کردن پا کمک کند.
    ۴ – درموارد شدید یا بلند مدت ممکن است انجام عمل جراحی برای جوش دادن استخوان های پا صورت گیرد .
    برخی از این درمان ها در ذیل به طور مفصل توضیح داده شده است :
    درمان ارتزی
    کفش طبی نه تنها مانع از کشیده شدن پنجه پا روی زمین در هنگام راه رفتن شده بلکه از پیچ خوردگی های ناخواسته مچ پا که معمولا در این بیماران دیده می شود جلوگیری کرده و مانع ایجاد آسیب بیش تر می شوند .
    روش تحریک الکتریکی عصب :
    دو تکه چسب (الکترود) روی پوست قرار می گیرند؛ یکی نزدیک عصب عضله و دیگری روی مرکز عضله. سرپوش ها الکترودها را به یک محرک وصل می کنند؛ محرکی که با باطری کار می کند و به اندازه یک بسته کارت است که روی کمربند نصب یا در جیب گذاشته می شود
    محرک پالس هایی الکتریکی تولید می کند که اعصاب را به منقبض کردن (کوتاه کردن) عضلات مبتلا تحرک می کنند. محرک از طریق یک سنسور که در کفش قرار می گیرد شروع به کار می کند و هر زمان که پاشنه پا به هنگام راه رفتن از زمین بلند می شود فعال می شود
    اگر پزشک متخصص تایید نماید که استفاده از یک وسیله تحریک الکتریکی برای فرد سودمند است، بیمار را برای ارزیابی به یک جراح ارتوپد پا و مچ پا ارجاع می دهند. سپس ممکن است فرد برای امتحان کردن وسیله تحریک الکتریکی و ارزیابی مناسب بودن آن به یک واحد تخصصی ارجاع داده شود .
    استفاده از تحریک الکتریکی برای درمان افرادی که افتادگی مچ پای آن ها بر اثر آسیب وارده به مغز و نخاع بوجود آمده است توصیه می شود .
    جراحی
    در صورتی که فرد دچار نوعی از افتادگی مچ پا باشد که به خاطر فلج عضلانی باعث فقدان دائمی حرکت شده است، ممکن است عمل جراحی یک گزینه پیش رو باشد .
    در پلی کلینیک فوق تخصصی مغز و اعصاب و روان مهر با وجود فوق تخصص مغز واعصاب ، ارتوپدی ، کاردرمانی جسمی ، فیزیوتراپی و ارتوپدی فنی میتوان کمک قابل توجهی به این بیماران نمود .

    پیشنهاد مابه شما این است که مچ پایتان را ورزش دهید واین تمارین را اهسته وبدون فشار اوردن بربدنتان انجام دهد. بنابر گفته پزشک شما باید صبور باشید باید این گفته را از پزشک ارتوپد شنیده باشید ودراین صورت به پزشک خود اعتماد کنید.
    ورزش کردن، تحت نظر یک فیزیوتراپ ممکن است به راه رفتن بهتر کمک کند. البته برخی اوقات، مشکل افتادگی پا، دائمی است و فقط با تمرین های ورزشی نمی توان آن را اصلاح کرد و به جراحی نیاز دارد.
    ورزش‌های مخصوص افتادگی پا
    ورزش های تقویتی
    این ورزش ها برای پاها و عضلات مفیدند.
    یکی از علل احتمالی افتادگی پا، آسیب عصب ناشی از تخریب دیسک ها در ستون فقرات می باشد.
    اصل ورزش های تقویتی شامل عضلات پشت و شکم می باشد که می تواند فشار را از روی عصب بردارد.
    در قسمت زیر چند تا از این ورزش ها را می گوییم.
    ورزش‌های مخصوص افتادگی پا
    ورزش پل
    ورزش پل برای تسکین درد کمر و درد سیاتیک مفید است و باعث ثبات ستون فقرات می شود و ممکن است به بهبود افتادگی پا نیز کمک کند.
    به پشت روی زمین دراز بکشید، در حالی که زانوها خمیده و کف پاها روی زمین باشد.
    عضلات شکم خود را سفت کنید و باسن خود را مقداری از زمین بالا ببرید.
    به مدت ۳ ثانیه در این حالت بمانید و سپس خود را شل کنید.
    ورزش‌های مخصوص افتادگی پا
    تقویت مچ پا نیز علائم افتادگی پا را بهبود می بخشد.اگر برای ورزش مچ پا، نمی توانید پای خود را در موقعیت مناسب قرار دهید، آرتروزیس مچ پا را بپوشید.
    پای خود را در مقابل یک نیمکت و یا یک چیز سفت قرار دهید و پای خود را به نیمکت فشار دهید و به مدت ۱۰ ثانیه در همان حال فشار دادن نگاه دارید.
    ورزش‌های مخصوص افتادگی پا
    برداشتن تیله با انگشتان پا
    بنشینید و ۲۰ عدد تیله را بر روی زمین بیندازید.
    سپس با انگشتان پا تیله ها را از روی زمین بردارید
    این ورزش را سه بار در روز انجام دهید.
    این ورزش به بهبودی افتادگی پا کمک می کند.
    ورزش‌های مخصوص افتادگی پا
    کشش عضلات پشت ران
    روی زمین بنشینید و پاهایتان را در مقابل خود دراز کنید.
    پاشنه پا با روی زمین و انگشتان پا رو به بالا باشد.
    در حالی که پاشنه پا روی زمین قرار دارد، خود را به جلو بکشید.
    در این حالت، در پشت ساق پاها احساس کشیدگی می کنید.
    برای ۳۰ ثانیه در همین حالت بمانید.
    این حرکت را شش مرتبه و سه بار در روز انجام دهید.
    برای افزایش مقاومت، یک حوله را در کف پایتان قرار داده و حوله را به سمت خود بکشید.
    دوچرخه سواری
    در ورزش دوچرخه سواری همه عضلات پا کار می کنند.
    دوچرخه سواری به حفظ جریان خون در پاها کمک می کند.
    ۳ تا ۴ بار در هفته و هر بار به مدت ۳۰ دقیقه دوچرخه سواری کنید.
    هنگامی که دوچرخه سواری می کنید، صندلی آن را طوری قرار دهید که زانوها کمی خم باشند و کف پاها با پدال تماس داشته باشند.
    ورزش‌های مخصوص افتادگی پا
    کشش نوار لاستیکی
    نوار لاستیکی را اطراف انگشتان پای دچار افتادگی قرار دهید.
    انگشتان پا را به سمت خود بکشید و دور کنید و برای چند ثانیه به همان حالت بمانید و سپس استراحت کنید.
    این حرکت را ۱۰ مرتبه و سه بار در روز انجام دهید.
    اگر در حین این ورزش درد دارید، این ورزش را انجام ندهید.
    ورزش‌های مخصوص افتادگی پا
    ورزش زانو
    بر روی یک صندلی بنشینید و پاهایتان را صاف روی زمین بگذارید.
    مچ پای دچار افتادگی را به پشت ساق پای دیگری ببرید و به آرامی پایتان را دراز کنید، در این حالت انگشتان پا باید رو به سقف باشند. سپس به حالت اولیه برگردید.
    این حرکت را دو مرتبه در روز و هر مرتبه ۱۰ تا ۱۵ بار، ۲ تا ۳ بار در هفته انجام دهید.
    ورزش مفصل ران
    بایستید و یک صندلی را برای حفظ تعادل بگیرید.
    مچ پای دچار افتادگی را به پشت ساق پای دیگری ببرید و به آرامی زانوی پای دچار افتادگی را بالا بیاورید تا همسطح مفصل ران قرار گیرد و بعد به حالت اولیه برگردید.
    این حرکت را دو مرتبه در روز و هر مرتبه ۱۰ تا ۱۵ بار، ۲ تا ۳ بار در هفته انجام دهید.
    ورزش‌های مخصوص افتادگی پا
    ورزش مچ پا
    بنشینید و افتادگی پا را صاف قرار دهید. باید پاشنه پا روی زمین و انگشتان رو به بالا باشند.
    یک نوار محکم را در کف انگشتان پای خود قرار داده و انتهای آن را با دستتان محکم بگیرید و پای خود را به سمت پایین بکشید.
    این حرکت را دو مرتبه در روز و هر مرتبه ۱۰ تا ۱۵ بار، ۲ تا ۳ بار در هفته انجام دهید.
    ورزش‌های مخصوص افتادگی پا
    کشش ساق پا
    رو به دیوار بایستید و دستانتان را روی دیوار قرار دهید.
    پای دچار افتادگی را عقب تر از پای دیگر قرار دهید.
    با زانوهای صاف، به جلو خم شوید.
    این کشش را ۵ دقیقه در هر روز تکرار کنید.

    این تمارین به شما در جهت بهبودی وقدم برداشتن کمک میکند صبور باشید وبا مشورت پزشکتان ومنع نبودن ورزش برایتان در صورت تشخیص پزشک خود انجام دهید بهبودی خیلی زود حاصل میشود.سلامتی.سلامت شمارااز خداوند خواستار است.باتشکر

جهت ارسال پیام و دیدگاه خود از طریق فرم زیر اقدام و موارد زیر را رعایت نمایید:
  • پر کردن موارد الزامی که با ستاره آبی مشخص شده است اجباری است.
  • در صورتی که سوالی را در بخش دیدگاه مطرح کرده باشید در اولین فرصت به آن پاسخ داده خواهد شد.